İkinci Bölüm Melekler

A. MELEKLER VE BAZI ÖZELLİKLERİ

1. MELEK KELİMESİNİN ETİMOLOJİSİ

“Melek” kelimesinin etimolojik yapısını incelediğimizde, meleklerin vazifeleriyle bu kelimenin yapısı arasında çok ciddî bir münasebet görürüz.

Melek Arapça bir kelime olup أَلَكَ kökünden gelir. أَلَكَ , atın ağzındaki gemi çiğnemesine denir.

Aynı kökten gelen أَلوُكٌ ise “risalet” mânâsınadır. Zira risalet de ancak ağızla, yani dille yerine getirilir. Buradaki risalet, umumî mânâda birini herhangi bir vazife ile bir yere gönderme demektir.

Aynı fiil, mektup ve selâm gönderme mânâsına da kullanılır. Ayrıca أَلوُكٌ ’da “tebliğ” mânâsı da vardır.

Melek kelimesinin, kelime yapısı olarak aslı مَأْلَكٌ ’dür. Önce أ ile ل birbiriyle yer değiştirmiş ve مَلْأَكٌ olmuştur. أ ’deki hareke de ل ’a geçince أ sakin kalmış ve kelime مَلَكٌ şekline dönmüştür. مَلَكٌ hemzeli şekilde yazılabilirse de, ekseriyetle hemzesiz yazılmaya alışıldığından dile öyle yerleşmiştir. مَلَكٌ müfred (tekil)dir; cemisi (çoğulu) مَلَائِكَةٌ şeklinde gelir. Melek kelimesinde “kuvvet” manası da vardır.¹

2. MELEKLERİN MAHİYETİ

Mutlak mânâda melâike, büyük âlemle küçük âlem arasında münasebet kuran, elçilik yapan, kalbimizi okşayan, ona itminan üfleyen, onu biçime koyan, Cenâb-ı Hak’tan gelen mesajları alıp âdeta regüle ederek kabul edilebilir hâle getiren çok mukaddes elçiler topluluğuna denir. Yüzleri öbür âleme yönelik ve daha çok öbür âlemin vazifelileri olan melekler, Cenâb-ı Hakk’ın her iki âlemdeki tasarruflarına nezaret eder ve onları alkışlarlar.