Size bu konuda, çarpıcı bir misal arz etmek istiyorum; Devr-i Saadet’te bir sahabî, Allah Resûlü’nün huzuruna gelerek, çarşıda gezerken nefsine hâkim olamayıp, bir kadını öptüğünden bahseder.. ve sonra da boynunu büküp hakkında verilecek olan hükmü beklemeye başlar.²⁸ Evet, bu şey bir günahtır. Elin-âlemin harimine el uzatma, namusuna dokunma, hele hele emniyet temsilcilerinin bunu yapması çok büyük bir günahtır. Ne var ki, vahyin solukları bu günahı bir sürçme şeklinde gösterir ve “Gündüzün iki ucunda, gecenin de ilk saatlerinde namaz kıl. Çünkü iyilikler kötülükleri (günahları) giderir. Bu, öğüt almak isteyenlere bir hatırlatmadır.”²⁹ der. Böylesi bir olay karşısında Kur’ân’ın sesi ve onun kabul ettiği ölçü budur.

Şimdi, bu kabîl dinî ölçülere göre, günah-ı sağair dahi sayılmayacak, “Otururken boynunu şöyle eğiyor, ben de fitil oluyorum.” vs. diyerek başkaları aleyhinde konuşan kişilerin, şeytanın ölçüsünü kullandıklarında şüphe olmasa gerek. Evet, bu ve benzeri şeyler, İslâmî nasslarda günah sayılan şeyler arasında yok. O hâlde neyin münakaşasını yapıyoruz?