göstermiş.
Hazreti Ömer’den naklediliyor: Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) yanına bir bedevî geldi. Elinde Arapça “dabb” denilen, kertenkele cinsinden bir hayvan vardı. Dedi ki: “Eğer bu hayvan sana şahitlik ederse inanırım, yoksa iman etmem.” Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) o hayvana sordu. Hayvan, açık ve düzgün bir dille Allah Resûlü’nün peygamberliğine şahitlik etti.
Müminlerin annesi Ümmü Seleme haber veriyor: Bir ceylan Resûl-u Ekrem’le (aleyhissalâtü vesselam) konuşmuş ve onun peygamberliğine şehadet etmiş.
İşte bunlar gibi çok misal var. Yalnızca kesin şöhret bulmuş birkaçını gösterdik. Resûl-u Ekrem’i (aleyhissalâtü vesselam) tanımayana ve ona itaat etmeyene deriz ki:
Ey insanlar, ibret alınız! Kurt ve aslan Resûl-u Ekrem’i (aleyhissalâtü vesselam) tanıyor, ona itaat ediyor. Sizin hayvandan, kurttan aşağı düşmemeye çalışmanız gerekir.
İkinci Şube
Cenazelerin, cinlerin ve meleklerin Resûl-u Ekrem’i (aleyhissalâtü vesselam) tanımalarıdır. Buna örnek olarak da çok hadise var. Şöhret bulmuş ve hadis imamları tarafından delilleriyle haber verilmiş birkaç numuneyi, öncelikle cenazelerden göstereceğiz. Cinler ve meleklerle ilgili hadiseler ise tevatür derecesindedir; onların misalleri bir değil, bindir.
İşte ölülerin konuşmasının misallerinden birincisi: Dinin hem açık hükümlerini hem de manevî sırlarını bilen âlimlerin, tâbiîn zamanında en büyük reisi ve İmam Ali’nin mühim ve sadık bir talebesi olan Hasan Basrî haber veriyor: Bir adam, Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) yanına gelerek ağlayıp sızladı. Dedi ki: “Benim
Dipnotlar
- el-Bezzâr, el-Müsned 9/285; et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-Kebîr 7/80; el-Hâkim, el- Müstedrek 2/675.
- et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat 6/127; el-Beyhakî, Delâilü’n-Nübüvve 6/36-38; Ebû Nuaym, Delâilü’n-Nübüvve s. 377-379.
- et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-Kebîr 23/331; es-Suyûtî, el-Hasâisu’l-Kübrâ 2/101.
- Ebû Saîd: el-Beyhakî, Delâilü’n-Nübüvve 6/34; İbni Kesîr, el-Bidâye 6/148; Zeyd İbni Erkam: Ebû Nuaym, Delâilü’n-Nübüvve s. 375-376; el-Beyhakî, Delâilü’n-Nübüvve 6/34-35; Enes İbni Malik: et-Taberânî, el-Mu’cemü’l- Evsat 5/358; Ebû Nuaym, Delâilü’n-Nübüvve s. 376.