etmesinden sonra kederinden ne yemiş ne içmiş, sonunda ölmüş. O devenin Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) ile mühim bir kıssayı konuştuğunu Ebû İshak İsferâyînî gibi bazı mühim imamlar haber veriyor.⁴²⁷

Yine sahih nakille, Câbir İbni Abdullah’ın devesi bir seferde çok yorulmuştu, artık yürüyemiyordu. Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) onu ufak bir dokunuşla dürttü. Deve, Resûl-u Ekrem’in o iltifatıyla öyle bir çeviklik kazandı, sevindi ki, süratinden artık dizgini zaptedilmiyor, yolda ona yetişilmiyordu. Bunu Hazreti Câbir haber veriyor.⁴²⁸

Dördüncü Hadise: Başta İmam Buhârî, hadis imamları naklediyor: Bir defa, gece vakti “Medine-i Münevvere’nin dışında, düşman hücum ediyor.” gibi mühim bir haber yayıldı. Sonra cesur atlılar çıkıp gittiler. Yolda bir zâtın geldiğini gördüler, baktılar ki Resûl-u Ekrem’miş (aleyhissalâtü vesselam). Allah Resûlü, “Bir şey yok.” buyurdu. Meşhur Ebû Talha’nın atına binip mukaddes cesaretinin gereği, herkesten önce gitmiş, araştırıp dönmüştü. Ebû Talha’ya dedi ki: وَجَدْتُ فَرَسَكَ بَحْرًا Yani, “Senin atın, sarsmadan, gayet çabuk yürüyor.”⁴²⁹ Halbuki Ebû Talha’nın atı, “katûf” denilen, tembel, yavaş cinsindendi. O geceden sonra hiçbir at yürüyüşte onunla yarışamadı.⁴³⁰

Yine –sahih nakille– Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) bir seferde, namaz vakti atına “Dur!” dedi. At durdu, namaz bitinceye kadar hiçbir yerini kımıldatmadı.⁴³¹

Beşinci Hadise: Hizmetkârı Sefîne, Resûl-u Ekrem’den (aleyhissalâtü vesselam) emir alıp Yemen valisi Muaz İbni Cebel’in yanına gitmiş. Yolda bir aslana rastlamış. Sefîne demiş ki: “Ben Allah Resûlü’nün (aleyhissalâtü vesselam) hizmetkârıyım.” Aslan ses verip ayrılmış, ilişmemiş. Diğer bir rivayette, Sefîne dönerken yolunu kaybetmiş. Bir aslana rastlamış, aslan ona ilişmemekle beraber yolu da