küçük bir kızım vardı. Şu yakındaki derede öldü, oraya attım.” Allah Resûlü (aleyhissalâtü vesselam) ona acıdı, şöyle dedi: “Gel, oraya gideceğiz.” Gittiler. Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) o ölmüş kızı çağırdı, “Ya filan!” dedi. Birden, kız ⁴³⁶لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ diye cevap verdi. Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) buyurdu ki: “Tekrar anne ve babanın yanına gelmeyi arzu eder misin?” Kız şöyle dedi: “Yok, ben onlardan daha hayırlısını buldum.”⁴³⁷

İkinci Misal: İmam Beyhakî ve İmam İbni Adiyy gibi bazı mühim imamlar, Hazreti Enes İbni Mâlik’ten aktarıyor: İhtiyar bir kadının tek oğlu, birden vefat etti. Dinin emirlerine uymakta hassas olan o kadın çok üzüldü. Dedi ki: “Ya Rab! Senin rızan için, Resûl-u Ekrem’e (aleyhissalâtü vesselam) biat ve hizmet maksadıyla hicret edip buraya geldim. Hayatımda istirahatımı sağlayacak tek evlatçığımı resûlün hürmetine bağışla.” Enes diyor ki: O ölmüş adam kalktı, bizimle yemek yedi.⁴³⁸

İşte İmam Busayrî’nin Kaside-i Bürde’deki şu mısraları bu hayret verici hadiseye işaret eder ve onu bildirir:

لَوْ نَاسَبَتْ قَدْرَهُ اٰيَاتُهُ عِظَمًا أَحْيَى اسْمُهُ حِينَ يُدْعٰى دَارِسَ الرِّمَمِ

Yani, “Eğer alâmetleri, onun büyüklüğünü ve makbuliyetini kıymetine lâyık derecede gösterseydi, değil yeni ölmüşler, onun ismiyle çürümüş kemikler bile canlanabilirdi.”⁴³⁹

Üçüncü Misal: Başta İmam Beyhakî gibi rivayetçiler, Abdullah İbni Ubeydillâhi’l-Ensârî’den aktarıyor: Sâbit İbni Kays İbni Şemmâs, Yemâme Savaşı’nda şehit düştüğünde ve kabre konulduğu sırada ben oradaydım. Kabre konulurken, birden ondan bir ses geldi: مُحَمَّدٌ رَسُولُ ⁴⁴⁰اللّٰهِ، أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ، وَعُمَرُ الشَّهِيدُ، وَعُثْمَانُ الْبَرُّ الرَّحِيمُ dedi. Sonra açtık, baktık; ölü, cansız! İşte Hazreti Ömer daha halifelik makamına geçmeden, şehit olacağını haber veriyordu.

Dördüncü Misal: İmam Taberânî ve Ebû Nuaym Delâil-i