Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) bir çeşit mucizesini gösteriyor ve onun peygamberlik kandiline meleklerin dahi pervane olduğuna işaret ediyor.

Cinnîlere gelince; onların çoğuyla, değil sahabiler, belki ümmetin avam tabakasının dahi görüşmesi ve onları görmeleri çokça olan bir hadisedir. En kesin, en sahih haberle hadis imamları bize İbni Mes’ud’dan şunu aktarıyor: “Batn-ı Nahle’de, ecinnîlerin hidayete erdiği gece onları gördüm, Sudan kabilesinden Zutt denilen uzun boylu topluluğa benzettim. Onlara benziyorlardı.”⁴⁵⁰

Yine meşhur, hadis imamlarının kaynağına ulaşarak kabul ettikleri Hazreti Hâlid İbni Velid vakasıdır: Uzzâ denilen putu yıktıkları vakit, içinden siyah bir kadın şeklinde bir cin çıktı. Hazreti Hâlid kılıçla o cini iki parçaya ayırdı. Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), o hadise için buyurmuş ki: “Uzzâ putunun içinde ona ibadet ediliyordu, artık edilmez.”⁴⁵¹

Hazreti Ömer’den nakledilen meşhur bir hadisedir: Biz Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) yanındayken ihtiyar görünüşlü, elinde bir asâ olan, “Hâme” isminde bir cinnî geldi, iman etti. Allah Resûlü (aleyhissalâtü vesselam) ona kısa sûrelerden birkaçını ders verdi. O da dersini aldı, gitti.⁴⁵² Bu son hadiseye gerçi bazı hadis imamları itiraz etmiş,⁴⁵³ fakat mühim imamlar, sahih olduğuna hükmetmiştir.⁴⁵⁴ Her neyse, bu türden hadiseleri uzun uzun anlatmaya lüzum yok, misalleri çoktur.

Kısacası deriz ki, Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) nuruyla, terbiyesiyle ve onun arkasından giderek Şeyh-i Geylânî gibi binlerce kutub zât ve asfiya, meleklerle ve cinlerle görüşmüş ve konuşmuşlar. Bu hadise, yüz tevatür derecesindedir, defalarca görülmüştür. Evet, ümmet-i Muhammed’in (aleyhissalâtü vesselam) meleklerle ve cinlerle teması ve konuşması, Allah Resûlü’nün (aleyhissalâtü vesselam) mucizevî terbiyesinin ve irşadının bir eseridir.