aktarmışlar.
Altıncı Esas
Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) halleri ve vasıfları siyer ve tarih kitaplarında anlatılmıştır. Fakat o vasıfların ve hallerin büyük kısmı Hazreti Peygamber’in beşeriliğine bakar. Halbuki o mübarek zâtın manevî şahsiyeti ve kutsî mahiyeti o derece yüksek ve nuranidir ki, siyer ve tarih kitaplarında anlatılan vasıflar, o yüce, şerefli şahsiyete, o yüksek kıymete uygun düşmüyor. Çünkü اَلسَّبَبُ كَالْفَاعِلِ sırrınca, her gün, hatta şimdi dahi bütün ümmetinin ibadetleri kadar muazzam bir ibadet sevabı amel defterine ilave ediliyor. Cenâb-ı Hakk’ın sonsuz rahmetine nihayetsiz bir şekilde, sınırsız bir kabiliyetle mazhar olduğu gibi, her gün ümmetinin sayısız fertlerinin hadsiz duasını alıyor.
Hem şu kâinatın neticesi ve en mükemmel meyvesi, âlemin Yaratıcısının tercümanı ve sevgilisi olan o mübarek zâtın mahiyetinin bütünü ve kusursuz vasıflarının hakikati, siyer ve tarih kitaplarına geçen beşerî hal ve tavırlara sığmaz. Mesela, Hazreti Cebrail ve Hazreti Mikail’in iki yardımcı muhafız gibi Bedir Savaşı’nda yanında bulunduğu mübarek bir zâtın, çarşıda bedevî bir Arap’la at pazarlığı için çekişmesi, bir tek Huzeyme’yi şahit göstermekle, görünen tavırlarıyla uyuşmaz.
İşte yanlış yolda gitmemek için her vakit, Resûl-u Ekrem’in beşeriliği itibarı ile işitilen basit vasıflarından başını kaldırıp gerçek mahiyetine ve peygamberlik mertebesindeki nuranî manevî şahsiyetine bakmak gerekir. Yoksa insan ya hürmetsizlik etmiş olur ya da şüpheye düşer. Bu sırrın izahı olarak şu temsili dinle:
Mesela bir hurma çekirdeği var. O çekirdek toprak altına gömülüp büyüyerek koca, meyveli bir ağaç olur. Hem gittikçe dal budak salar, boy atar. Veya tavus kuşunun bir yumurtası var. O yumurtaya sıcaklık verilir, bir tavus civcivi çıkar. Sonra mükemmel, her tarafı kudret kalemiyle yazılı
Dipnotlar
- Konusu Peygamber Efendimizin hayatı olan kitaplar.
- (Bir işe) sebep olan (onu bizzat) yapan gibidir.
- Bkz. el-Vâkıdî, Kitâbü’l-Meğâzî 1/78; İbni Asâkir, Târîhu Dimaşk 20/321; el- Kurtubî, el-Câmi’ li Ahkâmi’l-Kur’an 4/194-195.
- Bu sahabi Huzeyme bin Sabit'tir. Bkz. Ebû Dâvûd, akdiye 20; Nesâî, büyû’ 81; Ahmed İbni Hanbel, el-Müsned 5/215-216.