3. Bütün letâif-i insaniyenin, O’nun boyasına boyanması sayesinde, ağyâr düşüncesinin bütünüyle ortadan kalkıp, her şeyde O’nu görme, O’nu bilme, O’nu düşünme, O’nunla hemhâl olma tasavvurlar üstü keyfiyetidir. Öyle ki, insan o mertebede bazen yarım adımlık bir aşkınlıkla “dehşet”e, bir tam adımla da “heyman”a girer –ki zannediyorum– tabiî akıl ve idrakimizle onları yorumlamada biraz zorlanacağız.