Sahabî bize, bir devenin Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) ile konuştuğunu anlatır.109 Şöyle ki bir deve gelip Efendimiz’in önünde saygısını göstermiş, O’na nev’i namına “Hoş geldin!” demiş ve lisan-ı hâliyle “Ya Resûlallah, Senin gelmenle develerin de bir mânâsının olduğu anlaşıldı. Artık insanlar beni de ilâhî bir kitap olarak rahatlıkla okuyor ve mârifet-i Sâni’e giden yollar bulabiliyorlar.” demek istemiştir. Aynı şekilde ağaç, âdeta “Ben ne zamandır insanlara meyve veriyordum ama, alıp yemelerine rağmen nereden geldiğimi, nasıl olduğumu bilemiyorlardı. Sen geldin ve benim, Allah’ın bir nimeti olarak geldiğimi ilan ettin; ben mânâmı Seninle buldum.” diyordu.
İşte bunlardan dolayı “Seni bütün âlemlere rahmet olarak gönderdik ey Habib-i Zîşânım!” ifadesi bütün mahlûkatı ilgilendiren bir mevzudur. Bundan dolayı Kur’ân, saltanat-ı âmme hesabına umum beşerin duyabileceği bir tarzda konuşur ve O’na böyle hitap ederek “Biz” ifadesini kullanır.