O, kısa bir müddet sonra iştirak ettiği bir muharebede şehit olur. Harp meydanında herkes bir yakınını ararken, Allah Resûlü’nün de birini aradığı gözlenir. Yanındakilere: “Hiç kaybınız var mı?” diye sorar. “Hayır, yâ Resûlallah!” cevabını alınca da, gözyaşlarını tutamadı ve ağlayarak, “Ama benim kaybım var!” der; der ve eliyle Cüleybib’i gösterir. Cüleybib, yedi kişinin arasında yatıyordu. Allah Resûlü oradakilere hitaben: “Evvelâ o yedi kişiyi öldürdü, sonra da onu öldürdüler.” buyurur. Ve ardından Cüleybib’in kıyamete kadar gelecek bütün nesline yetecek bir müjde verir: “Cüleybib bendendir. Ben de Cüleybib’tenim.”²

Mantık ile dua, Cüleybib’i öyle kanatlandırmıştı ki, o bu iki kanatla artık öbür âlemin bir üveykidir.