Mahrem Bir Soruya Cevaptır

[Şu inayet sırrı eskiden mahremce yazılmış, On Dör-

düncü Söz’ün sonuna ilave edilmişti. Her nasılsa kâtiplerin

çoğu onu unutup yazmamıştı. Demek, uygun ve lâyık yeri

burasıymış ki gizli kalmış.]

Bana soruyorsun: “Neden senin Kur’an’dan ders alarak yazdı-

ğın Söz’lerde bir kuvvet, bir tesir var ki, tefsircilerin ve ariflerin⁹² sözlerinde nadiren bulunur? Bazen bir satırda bir sayfa kadar

kuvvet var, bir sayfada bir kitap kadar tesir bulunuyor.”

Cevap: Güzel bir cevaptır; şeref bana değil, Kur’an’ın i’cazına ait olduğundan çekinmeden derim ki:

Çoğu itibarı ile öyledir. Çünkü yazılan Sözler tasavvur değil, tasdiktir... Teslim değil, imandır… Marifet değil, şehadettir, şuhûddur⁹³… Taklit değil, tahkik yani hakikatini araştırmaktır… Tarafgirlik değil, basirettir, anlayıştır… Tasavvuf değil, hakikattir… Dava değil, dava içinde delildir.

Bu sırrın hikmeti şudur ki: Eski zamanlarda iman esasları korunmuştu; teslim kuvvetliydi. Teferruatta ariflerin marifetleri yani imana dair bildikleri hususlar delilsiz de olsa söyledikleri makbul ve kâfiydi. Fakat bu zamanda ilimden gelen dalâlet, elini o esaslara, temellere uzatmış olduğundan;

• Her derde uygun devayı ihsan eden Hakîm-i Rahîm Zât-ı

Zülcelâl, Kur’an-ı Kerîm’in i’cazının en parlak mazharlarından olan temsillerin bir parıltısını acz ve zaafıma, fakr ve ihtiyacıma merhamet göstererek Kur’an hizmetine ait yazılarıma ihsan etti.

• Allah’a hamdolsun, temsil sırrı dürbünüyle en uzak hakikatler

gayet yakın gösterildi.

• Hem temsil sırrının vahdeti yönüyle en dağınık meseleler top-

lattırıldı.

• Hem temsil sırrı merdiveniyle en yüksek hakikatlere kolaylıkla

ulaştırıldı.

• Hem temsil sırrı penceresiyle, gayba dair hakikatlere, İslam’ın

esaslarına şuhuda yakın, şüphesiz bir iman meydana geldi.