إِنَّ لِلّٰهِ أَنْ يَخْتَبِرَ عَبْدَهُ وَلَيْسَ لِلْعَبْدِ أَنْ يَخْتَبِرَ رَبَّهُ⁴³

Yani, “Cenâb-ı Hak, kulunu tecrübe eder ve der ki: ‘Öyle yaparsan sana böyle yaparım, göreyim acaba yapabilir misin?’ Fakat Cenâb-ı Hakk’ı tecrübe etmek ve ‘Ben böyle yaparsam şunu yapar mısın?’ demek kulun hakkı ve haddi değildir. Cenâb-ı Hakk’ın rubûbiyetine karşı O’nu imtihan eder gibi davranmak edepsizliktir, kulluğa aykırıdır.”

Madem hakikat budur, insan kendi vazifesini yapıp Cenâb-ı Hakk’ın icraatına karışmamalı.

Meşhur bir hadisedir: Cengiz’in ordusunu defalarca mağlup eden İslam kahramanlarından Celâleddin-i Harzemşah bir gün savaşa giderken vezirleri ve tebaası ona şöyle demiş: “Muzaffer olacaksın, Cenâb-ı Hak seni galip kılacak.” O da cevap vermiş: “Ben Allah’ın emriyle, cihad yolunda hareket etmekle vazifeliyim, Cenâb-ı Hakk’ın takdirine karışmam, galip veya mağlup kılmak O’nun dilemesiyledir.”

İşte o zât, bu teslimiyet sırrını anladığı için harika bir surette çok defa zafer kazanmıştır.

Evet, insanın sınırlı iradesiyle işlediği fiillerde Cenâb-ı Hakk’a ait neticeleri düşünmemesi gerekir. Mesela halkın Risale-i Nur dairesine katılması kardeşlerimizden bir kısmının şevkini artırıyor, onları gayrete getiriyor. İnsanlar kayıtsız kaldıkları vakit ise zayıfların cesareti kırılıyor, şevkleri bir derece sönüyor. Halbuki Üstad-ı Mutlak, herkesin uyması gereken en mükemmel rehber olan Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), ⁴⁴وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ ayetindeki ilahî fermanı mutlak kılavuz edinerek, insanlar kendisinden uzak durduğu ve onu dinlemediği zaman daha çok gayret ve ciddiyetle tebliğe devam etmiş. Çünkü ⁴⁵إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِي مَنْ يَشٓاءُ sırrıyla, insanlara imanı kabul ettirmenin ve hidayet vermenin Cenâb-ı Hakk’a ait olduğunu anlamış. O, Cenâb-ı Hakk’ın icraatına karışmazdı.