Ey Abdimenâf oğulları! Nefsinizi Allah’tan satın almaya bakın; zira ahirette sizin adınıza bir şey yapmak elimden gelmez!

Ey Abdülmuttalip oğulları! Nefsinizi Allah’tan satın almaya bakın; zira, ahirette sizin adınıza da bir şey yapamam!”

Efendimiz kendisine en uzak kabile ve oymaktan başlayıp en yakınlarına gelmiş ve: “Ey Allah Resûlü’nün halası Safiyye, sen de nefsini Allah’tan satın almaya bak, zira ahirette senin adına da bir şey yapamam!”⁴ buyurmuştu.

O Safiyye (radıyallâhu anha) ki, Hazreti Hamza’nın kız kardeşiydi. O Safiyye ki, Allah Resûlü’nün “Havarim” dediği Zübeyr’in anasıydı. O Safiyye ki, zâlim Haccac’a karşı Kâbe’yi müdafaa ederken, asılmak suretiyle şehit olan Abdullah b. Zübeyr’in babaannesiydi. Ve bütün bunlardan öte, o Safiyye ki, Allah Resûlü’nün öz halasıydı. Buna rağmen İki Cihan Serveri, ona da “Sen de nefsini Allah’tan satın almaya bak, zira ahirette senin adına da bir şey yapamam!” demişti.

Efendimiz sözlerini o kadarla da bitirmemişti, son olarak kendi kızı ve ciğerpâresi Hazreti Fatıma’ya (radıyallâhu anha) “Ey Muhammed’ın kızıFatıma! Sen de nefsini Allah’tan satın almaya bak; zira ahirette senin adına da bir şey yapamam.”⁵ demişti.