zâtları, varisleri olan imamları ve mehdîleri görmüş ve hepsi adına onların başını öpmüştür. Evet, Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) Hazreti Hasan’ın başını öpmesinde, Şâh-ı Geylânî’nin büyük bir hissesi vardır.

Üçüncü Nükte

¹⁴إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبٰى ayetinin, bir yoruma göre mânâsı şudur: “Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), peygamberlik vazifesi karşılığında ücret istemez, yalnız Ehl-i Beyt’inin sevilmesini arzu eder.”¹⁵

Soru: Bu mânâya göre peygamber neslinden olmaları yönüyle Ehl-i Beyt hakkında bir fayda gözetilmiş gibi görünüyor. Halbuki peygamberlik vazifesi, ¹⁶إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ أَتْقٰيكُمْ sırrınca soy yakınlığı değil, Allah’a yakınlık noktasında olmalıdır.

Cevap: Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), gayba açık nazarıyla Ehl-i Beyt’inin İslam âlemi içinde nuranî bir ağaç hükmüne geçeceğini görmüş. İslam âleminin bütün tabakalarında, insanî kemâlât dersinde rehberlik ve mürşidlik vazifesini yapacak zâtların büyük çoğunlukla Ehl-i Beyt’ten çıkacağını, ümmetin namazda teşehhüddeki,

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلٰى اٰلِ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ

كَمَا صَلَّيْتَ عَلٰى إِبْرَاهِيمَ وَعَلٰى اٰلِ إِبْرَاهِيمَ إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ¹⁷

duasının kabul edileceğini keşfen bilmiş. Yani Hazreti İbrahim’in dinini kabul edenler arasında nuranî rehberlerin çoğunlukla Hazreti İbrahim’in (aleyhisselam) neslinden gelen peygamberler olması¹⁸ gibi,