Evet, sahih rivayetlerle haber verildiği gibi, mahşerin dehşetinden herkes, hatta peygamberler bile “Nefsim, nefsim!” dedikleri sırada, Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), “Ümmetim, ümmetim!” diyerek merhametini ve şefkatini gösterecektir.³ O, dünyaya geldiği zaman, ehl-i keşfin tasdikiyle, validesi “Ümmetim, ümmetim!”⁴ şeklindeki yakarışını işitmiş. Onun (aleyhissalâtü vesselam) bütün hayatı ve yaydığı şefkatli ahlâk güzellikleri, kusursuz merhametini ve şefkatini gösterir. O, ümmetinin salâvatlarına sınırsız bir ihtiyaç ortaya koymakla⁵ ve bütün ümmetin saadetiyle alâkadar olduğunu bildirmekle, kusursuz ve sonsuz şefkatini göstermiştir.

İşte bu derece şefkatli ve merhametli bir Rehber’in sünnet-i seniyyesine uymamanın ne kadar nankörlük ve vicdansızlık olduğunu düşün.

İkinci Nükte

Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), küllî ve umumi peygamberlik vazifesi içinde bazı hususi, küçük şeylere karşı büyük bir şefkat göstermiştir. Yüce şefkatini o hususi ve küçük meseleye sarf etmesi, görünüşte peygamberlik vazifesinin fevkalâde önemine uygun düşmüyor. Fakat hakikatte o mesele ya da şahıs, küllî ve umumi peygamberlik vazifesinin varisi olabilecek bir silsilenin ucu olduğundan ve onu temsil ettiğinden, o büyük silsile adına ona fevkalâde önem verilmiş.

Mesela, Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam), küçüklüklerinde Hazreti Hasan ve Hazreti Hüseyin’e gösterdikleri fevkalâde şefkat ve verdikleri büyük kıymet,⁶ yalnız soyca şefkat ve yakınlık hissinden gelen bir sevgi değil, peygamberlik vazifesinin nuranî bağının bir ucu ve peygamber varisi olacak gayet mühim bir cemaatin başı, temsilcisi ve çekirdeği olmaları yönüyledir.