Vâkıa, doğruları yazan, Hizmet Hareketi’nin yolunu, yön­te­mini, duruşunu müdafaa eden insanları hemen ademe mah­kûm etmek için elli türlü yola başvuruyorlar. Bir yazar, fa­kir hak­kın­da veya Hareket hakkında iyi ve lehte bir yazı yazsa he­men hışımla üzerine gidiliyor ve yeni bir yalanla o şahıs da ba­na nispet ediliyor; hatta o şahıs suç işlemiş kabul edilip, is­tin­ta­ka tâbi tutuluyor ve tutuklanıyor da. Dahası, nerede dürüst ve milliyetperver bir insan varsa onu da harcamak için he­men bana nispet ediyor, “bu da ondan” deyip bir yaygara ko­pa­rı­yorlar. Çalmamak, çırpmamak, ahlâklı olmak suçmuş, cü­rüm­müş gibi muameleye tâbi tutuyor; namaz kılan, cumaya gi­den, infakta bulunan, sadaka ve zekât veren, fakir talebe­le­re burs temin eden insanı bile benimle irtibatlandırıp bir teş­ki­lat, bir örgüt yapısı arıyorlar.

Bir kez daha ifade edeyim ki, her türlü despotluğa, baskıya, zulme rağmen yine de insanımız bu güzelliklere sahip çıkıyor; kanun ve kurallar çerçevesinde kendilerini ülkesine, ülküsüne, insanlığa adamış ruhlar hak bildiği yolda dimdik yürümeye devam ediyorlar. Onlar, başlarına gelen belâ ve musibetleri hak yolunun bir cilvesi kabul ediyor, bütün bunları birer imtihan olarak görüyor, inanç ve ümitle dopdolu bir hâlde neticesi şeker şerbet böyle bir imtihanın hakkını vermeye çalışıyorlar.

8 Bkz.: Bediüzzaman, Şuâlar s.376 (On Dördüncü Şuâ).

9 Ebû Dâvûd, edeb 96.