Ve yine o esnada ay parçası iki torununu kucağına alıp Allah’ım ben bunları seviyorum, sen de sev diyordu. Hikmet kutbunun kucağından düşmeyen o iki yıldız, atılmanın, itilmenin kendilerine kazandırdığı ziya ile, Sadr-ı İslâm’dan bu yana binlerce peyke güneş olmuşlardır.

Ve yine o günden bugüne nice sokağa atılmışlar, izbelerde unutulmuşlar veya zevk ve kaprislerimize kurban olmuşlar vardır ki, fıtrî teşekkülü bozulmuş, bodurlaşmış ve de ihmalkârlıklarına Cehennem zakkumu yedirmişler ve yedirmektedirler. O taze gül, o kır çiçeği ve zambaktan böyle koku, böyle Cehennemî meyve bizim kadir bilmezliğimizden meydana geldiği için, bugün ve o gün (Ukba’da) sancısını da biz çekeceğiz.

Cenâb-ı Hakk şu devirde bile bataklıkta gül yetiştirenlerden ders alıp, îmâna tam uymaya cümleyi muvaffak kılsın.