Ashab-ı Kehf’in Kıtmir’i⁵ gibi bazı hususi canlıların hem ruhlarıyla hem vücutlarıyla ebedî âleme gideceği ve her bir türün ara sıra kullanmak için bir tek bedene sahip bulunacağı sahih rivayetlerden⁶ anlaşılmakla beraber; hikmet, hakikat, rahmet ve rubûbiyet de bunu gerektirir.

Ey ezelden ebede kadar kaim ve daim olan Kadir!

Bütün canlılar, ruh ve şuur sahipleri Senin mülkünde, yalnız Senin kuvvetin ve kudretinle, ancak Senin iraden ve idarenle, rahmetin ve hikmetinle, rubûbiyetinin emirlerine uyarlar ve fıtrî işlerle vazifelendirilmişlerdir. O varlıkların bir kısmı, insanın kuvvetinden ve üstünlüğünden dolayı değil, yaradılışı gereği zayıf ve aciz olması sebebiyle rahmet tarafından onun emrine verilmiştir. Hal diliyle ve sözle Sâni’lerinin ve Mâbud’larının kusurdan, ortaklardan münezzeh ve yüce olduğunu ilan ederler, O’nun nimetlerine şükür ve hamd ile her biri kendine has ibadetini yapar.

Ey zuhurunun şiddetinden gizlenmiş ve ey tarif edilemez

büyüklüğünden perdelenmiş olan, her türlü kusurdan uzak

Zât!

Bütün canlı varlıkların tesbihatıyla Senin her türlü noksandan uzak ve münezzeh olduğunu ilan etmeye niyetlenerek سُبْحَانَكَ يَا مَنْ جَعَلَ مِنَ ⁷الْمٓاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ diyorum.

Ey Âlemlerin Rabbi! Ey geçmiş ve gelecek bütün varlıkların

İlahı, Sahibi! Ey göklerin ve yerin Rabbi!

Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) talimiyle ve Kur’an-ı Hakîm’in dersiyle anladım ve inandım ki:

Nasıl gökler, uzay, yeryüzü, karalar, denizler, ağaçlar, bitkiler ve hayvanlar; tek tek, bütün kısımlarıyla, zerreleriyle Seni biliyor, tanıyor, varlığına ve birliğine şehadet, delâlet ve işaret ediyorlarsa; aynen öyle de, kâinatın özü olan canlılar, canlıların özü olan insan ve insanlığın