Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
Soru: 1) Sa`d İbn-i Havle’nin Mekke’de ölmesine üzüldüğünü 
ifade buyuran Efendimiz’in “Allahım! Ashâbımın hicretini tamamla! Onları geri 
döndürüp hicretlerini yarım bırakma!” diye dua etmesi zaviyesinden, günümüzde 
adanmış ruhların hicretlerinin tamamlanması hangi hususlara bağlıdır? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Hicret, “mutlak zikir kemaline masruftur” esprisi zaviyesinden, Mekke’den 
Medine’ye hicrettir. Dünyada daha sıkıntılı, ızdıraplı ve çalımlı göçler olmuş 
olabilir; fakat, bunların hepsi ona nisbeten zıllî ve tâbi birer hicrettir. 
Hicret biraz da muhacirin kâmet-i kıymetiyle doğru orantılı olarak değer ifade 
eder ki o asıl hicretin başında Muhacir-i Hakiki Rasûl-ü Ekrem (sallallahu 
aleyhi ve sellem) Efendimiz vardır.Â  (00:55) 
-Sa`d İbni Ebî Vakkâs (radıyallahu anh) Vedâ Haccı senesinde Mekke’de 
şiddetli bir hastalığa yakalanmıştı. Orada vefat etmekten çok korkmuş ve 
kendisini ziyarete gelen Peygamber Efendimize şöyle demişti: “Yâ Rasûlallah! 
Arkadaşlarım gidecek de ben kalacak mıyım; yoksa ben burada mı öleceğim?” Allah 
Rasûlü (sallallahu aleyhi ve sellem) de ona, “Hayır, sen burada kalmayacaksın. 
Allah’tan öyle umuyorum ki, daha nice yıllar yaşayarak Allah rızası için güzel 
işler yapacak ve yükseleceksin; kimi insanlar (mü’minler) senden fayda, kimileri 
de (kâfirler) zarar görecekler.” demiş; “Allahım! Ashâbımın hicretini tamamla! 
Onları geri döndürüp hicretlerini yarım bırakma!” diye dua etmiş ve Sa`d İbn-i 
Havle’nin Mekke’de ölmesine üzüldüğünü de ifade buyuran Efendimiz sözlerini 
şöyle bitirmişti, “Acınacak durumda olan Sa`d İbn-i Havle’dir, yazık onun 
haline!” (03:55) 
-İ’la-yı kelimetullah ve nâm-i celîl-i nebevî’nin şehbal açması yolunda Allah 
için yurtlarını yuvalarını geride bırakıp hicret edenler, gittikleri yerden geri 
dönmeme niyetini taşımalıdırlar. Ashab-ı Kirâm efendilerimizin yaptıkları gibi, 
günümüzün muhacirleri de, geri dönme telaşına düşmeme, hizmet beldesini 
terketmeme ve vazifeyi yarıda bırakıp oradan ayrılmama azmiyle hicret 
etmelidirler. Dönmek bir yana, onlar hicret mahalleri dışında bir yerde vefat 
etmekten bile korkmalı, başka yerde ölmeyi hicreti eksik bırakma olarak 
görmelidirler. Ancak daha yüksek bir gayeyi gerçekleştirme söz konusu ise, o 
zaman bir hicret beldesinden ayrılıp diğer bir beldeye yeni bir hicret yapmak 
makbuldür. Nitekim, Ashâb-ı Kiram Efendilerimiz bu niyetle Medine’den de ayrılıp 
dünyanın dört bir yanına mukaddes göçler gerçekleştirmişlerdir. (05:15) 
-Bazı kimseler “şark hizmeti” deyip mecbur kaldığından göçe katlanır ve 
mahrumiyet mahalli sayarak gittiği yerde o çileli dönemi bir an evvel bitirip 
daha rahat bir beldeye tayini sabırsızlıkla bekler. Halbuki, bir muhacir hicret 
ederken o türlü duygu ve düşünceleri kafasından söküp atar, meseleyi seneye 
bağlamaz; oradaki hizmetlerine ve yeni hizmet zeminlerine göre hareket eder; 
mesela Azerbaycan’da edindiği tecrübeyi Kırgızistan’da değerlendirmesi 
gerekirse, oraya gitmeye de hazır bulunur. Orada işini bitirince belki 
Kazakistan’a, oradan da icap ederse Çin’e gitmeye âmâde olur. (06:40) 
-Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz şöyle buyurmuştur: 
“Ameller (başka değil) ancak niyetlere göredir; herkesin niyeti ne ise eline 
geçecek odur. Kimin hicreti, Allah ve Rasûlü (rızası ve hoşnutlukları) için ise, 
onun hicreti Allah ve Rasûlü’ne müteveccih sayılır. Kim de nâil olacağı bir 
dünya veya nikahlanacağı bir kadından ötürü hicret etmişse, onun hicreti de 
hedeflediği şeye göredir.” (09:30)</blockquote> 
Soru: 2) Anne babanın ya da eş ve çocukların dönüş 
arzuları hicret beldesinden ayrılmak için yeterli bir mazeret teşkil eder mi? 
Bir hicret beldesi hangi mazeret ya da niyetlerle terk edilebilir? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Dinimizde valideynin hukuku o kadar önemlidir ki, Sâdık u Masdûk (sallallahu 
aleyhi ve sellem), bir soru üzerine “Cihada denk bir amel bilmiyorum” demesine 
rağmen, huzuruna gelerek cihada katılmak istediğini söyleyen sahabiye “Annen, 
baban sağ mı?” diye sormuş, “evet” cevabını alınca da, “Git, anne-babana hizmet 
et. Senin cihadın onların yanında.” buyurmuştur. (11:20) 
-Hizmet mülahazası ve hicret düşüncesi çok önemli olsa da, anne-babayı ihmale 
sebebiyet vermemelidir. Sevgi erleri engin bir şefkatle bütün insanlığın saadeti 
adına diyar diyar dolaşırken, kendi anne-babalarını, aile fertlerini ve 
akrabalarını da unutmamalıdırlar. Ne var ki, meseleler sadece anne-babanın ve 
ailenin isteklerine göre götürülürse, hicret de olmaz hizmet de. Bu itibarla da, 
adanmış ruhlar belki iki vazifenin de hakkının beraberce verebilecekleri hizmet 
zeminleri ve imkanları oluşturmaya çalışmalıdırlar. Hicret ve mücahededen asla 
geri durmamalı ama elden geldiğince anne babalarının da gönüllerini almalı ve 
onları hoşnut etmelidirler. Şüphesiz valideynin gönüllerini almak hicrete ve 
mücahedeye ayrı bir derinlik kazandırır. (12:52) 
-Hicret yurdu ancak başka bir hicret diyarı niyetiyle terk edilebilir. 
Adanmış bir ruh, tercih ve takdirlerini kendi tercih ve takdirlerinden daha 
kıymetli saydığı, değerlendirmelerine itimad ettiği rehberlerinin, dostlarının 
ve arkadaşlarının vazife ve yer değişikliği hususundaki tavsiyelerine uyup 
onların işaret ettikleri başka bir beldeye gidebilir. Şu kadar var ki, yeni 
yerine giderken de yine -benzer bir tavzif olmadığı müddetçe- “ölüm anına kadar 
hicret beldesinden ayrılmama” esasına uygun şekilde niyetini gözden 
geçirmelidir. Bu esasa bağlı kalan bir insan, bir ihtiyaca binâen kendi ülkesine 
bile gönderilse yine hicret etmiş ve her göçüyle yeni bir hicret sevabı kazanmış 
olur. (14:55) 
-Bir yerde elde ettiği tecrübeleri bir başka yerde daha mükemmel şekilde 
değerlendirmek için yer değiştirme hizmette makuliyetin ifadesidir. İnsanların 
hepsini iradelerini son kertesine kadar kullanacakları şekilde meşgul etmek 
lazımdır. Kokuşmaya karşı en faydalı reçete, insanın kabiliyet ve istidadına 
göre bir işin altına girip ölesiye gayret göstermesidir. (16:47) 
-Bir yerde uzun süre kalınca heyecan yorgunluğuna düşme söz konusu olabilir. 
Dolayısıyla da, muhacirin bir beldeye dönmemek üzere gitmesi ile kendisini 
oranın vazgeçilmez parçası, yerlisi, yerinden oynatılamaz ferdi bilmesi çok 
farklı şeylerdir. Muhacir için çok önemli bir esas da kendisini yerli kaya gibi 
zannetmemesidir. O, hicret mahallinde bir emanetçi gibi bulunmalı ve her zaman 
mütevellinin gözünün içine bakmalıdır. Şayet daha aktif ve canlı olabileceği 
yeni bir muhacer (hicret diyarı) gösterilirse, hemen oraya gitmeye de hazır 
durmalıdır. (18:25) 
-İslâm’da aslolan insanın çalışabildiği müddetçe işinde, mesleğinde çalışmaya 
devam etmesidir. Hele Allah yolunda yapılan hizmetlere gelince, bu mevzuda hiç 
mi hiç bir emeklilikten, işi-gücü bırakıp bir kenara-köşeye çekilmekten 
bahsedilemez. Çünkü din yolunda hizmet bir yönüyle ubudiyet gibidir ve bundan 
dolayı insan, ruhunu teslim edeceği âna kadar Allah’a kullukla mükellef olduğu 
gibi Allah yolunda hizmet etmekle de mükelleftir. (19:36) 
-Yaşar Tunagür Hoca’dan bizzat dinlediğim bir hatırasını size nakledeyim: 
İyice yaşlanan Hüsrev Hoca, sırt üstü yatarak dahi olsa talebelerine ders 
vermeye devam eder. Fakat son zamanlarında artık kitabı bile elinde tutamaz hale 
gelir. Onun bu hâlini gören talebeleri, bu durumun mâkul bir mazeret teşkil 
ettiğini söyleyerek hocalarının ellerinden kitabı almak isterler ama o 
vazifesine devam edeceğini söyler. Nihayet bir gün iyice takatten kesilen 
ellerindeki kitap kayar ve yere düşer. Hüsrev Hoca ellerini kaldırıp “Allah’ım 
beni mazur gör, bırakmak istemiyordum ama artık dayanamıyorum.” der ve hıçkıra 
hıçkıra ağlamaya durur. (19:48) 
-Hicrete karşı direnmeyi, gitmesi gerekirken gitmemeyi tasvip etmemek lazım. 
Kimse hakkında “Niçin oldukları yerde duruyorlar?” deyip suizan etmemeli fakat 
tasvip de etmemeli. İnsanlar her zaman hicrete açık bulunmalılar. (24:15) 
-İlk dönem itibariyle farz mesabesinde kabul edilen hicret Mekke’den 
Medine’ye göç şeklinde gerçekleşmiş ve bitmişse de, niyet ve Allah yolunda cehd 
yönüyle o kıyamete kadar devam edecektir. Mukaddes göç, insanlığın İslam dinine 
eşedd-i ihtiyaç ile muhtaç olduğu şu dönemde eski devirlere nisbeten daha da 
önemlidir. Evet, tohum atılmadık hiçbir yer kalmamalı.. hatta buzullara bile 
tohum saçılmalı.. sonra da netice Allah’a bırakılmalı… 
(25:25)</blockquote>
</div>

Hicretimizi Tamamla Allahım!..