Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
					
Soru: Günümüzde insanlar ölümü ve ölüm ötesi hayatı yeterince düşünmüyor, düşünse de bundan gerekli ders ve ibreti almıyor. Bu konuda bize neler tavsiye edersiniz?
Cevap: Eskiden insanlar bir araya geldiklerinde kendilerini Allah’a yaklaştıracak konular üzerinde durur ve bunları müzakere ederlerdi. Ölüm de bu konuların başında gelirdi. Ahirete müteveccih yaşayanlar birbirlerine ölümü hatırlatır, sonsuz hayata hazırlık hususunda birbirlerini teşvik ederlerdi. Günümüzde nazarların dünyaya çevrilmesi, dünyevî ilgi ve ihtiyaçların öne alınması gibi sebeplerden ahirete dair tablolar unutuldu. İnsanları Zat-ı Ulûhiyet’le ilgili konulara çağıran ortamlar azalırken, nefsaniliğe ve şeytaniliğe çağıran sebepler çoğaldıkça çoğaldı. Ciddiyet ve vakar yerini laubalilik ve eğlence merkezli hayata bıraktı. İnsanlar bir araya geldiklerinde sohbetlerini sohbet-i Canan’la renklendiremiyor, canlandıramıyorlar.
Modern bilim de maalesef insanlara ruh kazandırmıyor, imanları takviye etmiyor; bilâkis insanı daha da küstahlaştırıp azdırabiliyor. Bilimlerin ortaya koyduğu verilere, nazarlarımızı Allah’a çevirecek manalar yüklenemez ve bunlar doğru bir bakış açısıyla değerlendirilemezse bu durum insanlığı gaflet ve dalalete sürükleyebilir.
<h2>Kalınlaşan Gaflet Perdesi</h2>
Bu söylediklerim yalnızca ehl-i dünya için geçerli değildir. Ne yazık ki camide namaz kılan, Kâbe’de tavaf edenler arasında bile Allah ile irtibatı güçlü olan insan sayısı çok değil. Zamanımızda gaflet perdesi öyle kalınlaşmış ki onu yırtıp Allah’a ulaşmak kolay görünmüyor. Dinin derinlemesine yaşandığı dönemlerde sözüne itimat edilen bir kimsenin basit bir tembihi insanları uyarmaya ve uyandırmaya yetiyordu. İnsanlar ölüm ve ahirete dair sözler karşısında hemen ürperiyor, kendilerine geliyorlardı. Küçük bir irşat onları kurbet ufkuna yönlendirmeye kâfi geliyordu.
Çocukluğuma dair tabloları hatırladığımda, ibadet hayatlarında çok ciddi, gözleri yaşlı insanlar gözümde canlanıyor. O dönemde günümüzdeki gibi bir laubalilik ve dine karşı lakaytlık hâkim değildi; insanlar günah kirleriyle bu denli kirlenmemişlerdi. Duygu ve düşünceler daha saf, kalbler daha berraktı. İnsanların manevî mevzular karşısında heyecanla hoplayan yürekleri vardı. Dolayısıyla ölüm, insanlar için büyük bir nasihatçi idi.
Bugünün insanı din adına seleflerinden çok daha fazla bilgiye sahip. Kâinat kitabına dair malumatı da onlara nispetle çok daha geniş. Fakat ne yazık ki onların gördüklerini görmekten, onların duyduklarını duymaktan uzak bir hayat yaşıyorlar. Hocalar her yerde dini anlatıyor, camilerde vaazlar hutbeler veriliyor, mevlitler okunuyor, özel günlerde programlar tertip ediliyor ancak yüreklerdeki heyecandan bahsetmek zor. Sağlam bir sorumluluk şuurumuzolmadığı gibi Allah’ın huzuruna çıkmaktan korkumuz da kalmamış. Şahsen ben, şimdiye kadar hesabın ağırlığı karşısında kalbi duracak hâle gelen insana şahit olmadım. Günümüz insanı maalesef bu muvakkat ve kısa hayata aldanıyor, kendisini ölüme ve ölüm sonrası hayata hazırlama konusunda çok yetersiz, derin bir gaflet içinde yaşıyor.
<h2>Kalbi Canlı Tutan İki Müeyyide</h2>
Hal böyle olunca, öncelikle kendimizi yenilememiz ve dinî mevzular hususunda daha duyarlı hâle gelmemiz gerekiyor. Âlimler kalbi canlı tutacak iki önemli müeyyide üzerinde durur: Bunlardan birincisi emr-i bi’l-ma’ruf nehy-i ani’l-münker (iyiliği emredip kötülükten sakındırma), ikincisi de rekâike (kalb inceliğine ve zühde) dair mevzuların işlenmesidir ki ölümü hatırlamak rekâikin en başta gelen konularındandır.
Evet, her fırsat değerlendirilerek maruf seslendirilmeli, insanlar ona çağrılmalıdır. Fakat bu çağrı ancak Allah’a riyazi katiyetin (matematiksel kesinliğin) üstünde bir imanla inanmış, kalbinin diliyle insanlara hitap edebilen ve söylediğini yaşayan kimseler tarafından yapılırsa tesirli olur. Yoksa “Allah’ı anlatıyorum” diyerek kendini anlatan, lüks ve fantezi peşinde koşan, ilmiyle makam avlamaya çalışan veya kendini pazarlayan kişilerin sözleri gönüllerde yankı bulmaz. Başkalarına marufu emredip kendisi yaşamayan, başkalarını münkerattan vazgeçirme iddiasında bulunup kendisi onlara devam eden kimseler katiyen inandırıcı olamazlar. Müslümanlık adına ciddi bir derdi olmayan, kalbi ölmüş, heyecanı sönmüş kişilerin başkalarına nasihat etmeden önce kendilerini sorgulamaya, nefislerini hesaba çekmeye ihtiyaçları vardır.
Bu itibarla öncelikle aklı başında, kendini dine hizmete adayan ilim ehli nasihlerin yetişmesi ve yetiştirilmesi gerekmektedir. Eğitim ve dinî terbiye gibi son derece önemli bir iş, ehil olmayan insanlara teslim edilemez. Bize yürümeyi öğretecek insanın önce kendisinin sağlam ayakta durması ve yürümeyi bilmesi gerekir. Muttali olduğumuz bir mülahaza başta bizim yüreğimizi hoplatmıyorsa başkalarına nasıl tesir etsin ki! Yüreği titrememiş bir insan olarak insanların karşısına çıkacaksak, hiç çıkmayalım daha iyi. Kendimizin sahiplenmediği, içselleştirmediği, hazmetmediği meseleleri başkalarına anlatmak suretiyle bir de yalan günahına girmeye gerek yok.
Risale-i Nurlar gibi imanî meseleleri ikna edici bir tarzda ele alan eserlerin müzakere edilmesi de iyiliği emredip kötülükten sakındırma adına önemli bir yoldur. Yetiştiğim çevrede evlerde veya han odalarında insanlar bir araya gelir; Dürretü’l-vâizin (Dürretü’n-nâsihîn)<a href="#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a>, Tenbihü’l-gâfilin<a href="#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a>, Ahmediye<a href="#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a>, Muhammediye<a href="#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a>, Tezkire<a href="#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a> gibi dine, imana dair eserleri okurlardı. İnsanlar okunanları safiyane bir kalble dinler, duyduklarına inanır ve onlardan derinden etkilenirlerdi. Böylece gözlerinde âhiret âlemleri tüllenmeye, kalblerinde ise likaullah iştiyakı filizlenmeye başlardı.
Rahmetli halam hayatının sonlarına doğru ötelere öyle bir iştiyak duymaya başlamıştı ki… Bir rahatsızlığı sebebiyle hastaneye yatırıldığında âdeta bana yalvarmış, “Hocaefendi ne olur beni buradan çıkar. Artık bu dünyada kalmak istemiyorum; çünkü öbür âlemi çok arzuluyorum.” demişti. Onun hâlinden ve tavrından, bu sözleri ne kadar samimiyetle söylediğini anlamak zor değildi. Bir başka tanıdığım ise ölümden öyle bahsederdi ki sanırsınız ölmekle sadece evin bir odasından kalkıp diğerine geçecek. Kabre girmek, bedeninin toprağa karışması, berzah hayatının başlaması gibi hakikatler onu hiç ürkütmüyordu. Çünkü Allah’a ve ahiret gününe sarsılmaz bir imanla inanmışlardı. Öyle saf ve duru bir imanları vardı ki rekaike dair birkaç kitabı mütalaa etmek onlara yetiyordu.
Günümüzde zihinler öylesine idlâl edilmiş ki okunanlar artık insanlara aynı ölçüde fayda vermiyor. Tevhid zeminine oturmayan, her faslından bir menfez bulunup Allah’a yürünemeyen bilimler, insanı Allah’tan uzaklaştırabiliyor. İnsanlara Kurtubî’nin Tezkire’sini değil, koca tefsirini okutsanız ondaki ilim ve hikmetten nasibini alamıyor. Buna kabiliyet ve istidat kaybı, alıcı körleşmesi diyebilirsiniz.&nbsp;
<h2>Nasihat İstersen Ölüm Yeter</h2>
Rekaike dair yazılmış eserlerin önemli özelliklerinden biri, ölümü ve ölüm sonrası hayatı bütün yönleriyle ele almalarıdır. Bu eserler âhiret âlemlerini bütün safhalarıyla gözler önüne serer, ölüm ötesi hayatın anatomisini insanın idrakine sunarlar. İnsana, göç edeceği asıl diyarı tanıtarak orada karşılaşacağı hâdiseleri şerh eder; böylece dünya-ahiret dengesini kurmasına yardımcı olurlar. Ahirette kendisine sorulacak soruların, hesaba çekileceği amellerin ve karşılaşacağı zorlukların şuurunda olan bir insan dünyaya bel bağlamaz, gönül vermez, dünya karşısında aldanmaz. Ne var ki günümüzde İlahiyat fakültelerinde dahi bu konular kendi ağırlığı ve ciddiyeti içinde ele alınmıyor. Bu yüzden de kendini Din-i Mübin-i İslâm’ı ihyaya adamış gönül insanları yetişmiyor.
İnsan bir yolcudur. Ruhlar âleminden anne karnına gelir, oradan çocukluğa yürür, gençlik, yetişkinlik ve yaşlılık derken kabre intikal eder. Ardından berzah âleminden, mahşerden, sırattan geçerek ebedî kalacağı diyara ulaşır; amellerine göre burası ya cennet olur ya da -hafizanallah- cehennem. Dolayısıyla dünya hayatı, insanın bu ebedî yolculuğunda sadece bir duraktan ibarettir. Ölüm ise yaşanmış bir hayatın hesabını verme faslının başlaması demektir. Bir insan ölümü, kabri, berzahı, sıratı, mizanı, cennet ve cehennemi hatırladığı hâlde yüreği hoplamıyorsa kendini bir kere daha gözden geçirmesi gerekir.
Ölüm ve ahiret âlemlerine ait tabloların her biri ölmemiş gönüllerde derin etkiler yapar; insanı kendisiyle hesaplaşmaya, muhasebeye sevk eder; dünyevî tat ve lezzetleri acılaştırır. Ahiret âlemine dair Kur’ân ve Sünnet’in anlattığı sahnelerden biri bizi kendimize getirmezse diğeri getirir, biri gafletimizi dağıtmaya yetmese de öbürü yeter. Önünde ebedî bir saadet veya ebedî bir hüsran ihtimali olduğunu bilen ve buna gönülden iman eden bir insanın gaflete dalmasına imkân var mıdır? Kur’ân ve Sünnet ölüm sonrası çekileceğimiz hesabı, karşılaşacağımız olayları öylesine net, açık ve detaylı anlatır ki etkilenmemek mümkün değildir. Televizyon ekranlarında izlediğimiz “Büyük Buluşma” sahneleri bile yüreğimizi ağzımıza getirmeye, gözlerimizi yaşlarla doldurmaya yetmişti. Hâlbuki izlediklerimiz ahirete ait yaşanacak hakikatlerin ancak bir gölgesi olabilir. Bu bile bizi kendimize getirir, bir kere daha yenilenmemize vesile olurdu. Ölüm ve ahirete ait meselelerin ele alındığı rekaik konuları da bunun gibidir. Okuduklarımızdan biri olmazsa diğeri mutlaka bize tesir eder.
Bilindiği üzere Allah Resûlü (sallallahu aleyhi ve sellem) bizlere şu ifadeleriyle mezarlıkları ziyaret etmeyi tavsiye buyuruyor: “Kabirleri ziyaret edin. Çünkü kabir ziyareti, dünya bağını kırar, ahireti (ölümü) hatırlatır.” (Tirmizî, cenâiz 60; Ebû Dâvûd, cenâiz 75, 77; İbn Mâce, cenâiz 47) Sahabeden Hz. Osman (radıyallahu anh) gibi kimselerin mezarlıklara gittiklerinde hıçkıra hıçkıra ağladıkları rivayet edilir. (Tirmizî, zühd 5; İbn Mâce, zühd 32; Ahmed İbn Hanbel, el-Müsned, 1/503) Mezarlıklar, onlara derinden tesir eder, hesabın ağırlığı karşısında ürperirlerdi. Maalesef günümüzde kalbler öylesine katılaşmış ki ne ölüm haberleri ne de mezarlık ziyaretleri bizde derin bir tesir bırakıyor. Şimdiye kadar mezarlığa gidip akıbeti hakkında derin düşüncelere dalan, kendini muhasebeye çeken pek az insana rastladığımı söyleyebilirim.
Üstad Bediüzzaman’ın işaret ettiği gibi özellikle sıhhat ve gençlik nimetleri insanı gaflete sürükleyen iki büyük sebeptir. (Bediüzzaman, Sözler, s. 153-161) Sağlığı yerinde olan insanlar tûl-i emel (uzun yaşama arzusu) ve tevehhüm-ü ebediyet (ebedi yaşayacağı vehmi) duygularının pençesine düştükleri için ölümü hep uzaklarında tutmak isterler. Öyle uzun yaşama sevdasına kapılırlar ki sanki ölüm onlara hiç yaklaşmayacak! Hayata hiç ölmeyecekmiş gibi bakar, gelecekle ilgili bitmez tükenmez hayallerin peşinde koşarlar. Yapıp ettikleriyle dünyadan daha çok kâm almaya çalışırlar. Zahiren din adına yaptıkları amellerin arkasında bile nefislerini tatmin etme arzusu gizlenebilir. Mesela insanlara hak ve hakikati anlatmaya çalışırken, ilim ve irfan ufkundan akan damlalarla kendi itibarlarını sürdürmek isteyebilirler. En rahmanî görünen amellerinin içinde bile bir virüs gibi nefsani ve şeytani duygular barınabilir. Doğru değerlendirilemediğinde sıhhat ve gençlik gibi büyük nimetler, insan için birer aldanma unsuruna &nbsp;dönüşebilir.
İşte dünyaya ait bu tür haz ve lezzetlerin önünü alacak bir şey varsa o da ölüm düşüncesidir. Peygamber Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem), “Lezzetleri tahrip edip acılaştıran ölümü çok anın.” (Tirmizî, kıyâmet 26; Nesâî, cenâiz 3; İbn Mâce, zühd 31) buyurması iman edenleri bu hakikat karşısında teyakkuzda tutmak içindir. Eğer ölümü bugün çok hatırlamazsanız yarın tadacağınız lezzetleri acılaştırmış olursunuz. Gerçek bir mümin ölüme her zaman hazırlıklı olmalı, hatta ona iştiyak duymalıdır. Ölüm tezkeresi eline verildiğinde askerlik vazifesinden terhis oluyor gibi sevinç ve inşirahla dünyadan ayrılmasını bilmelidir. Bunun için öncelikle kalbi tûl-i emel ve tevehhüm-ü ebediyet duygularından kurtararak ölüme hazırlanmalı, dünyada kalışı ise mutlaka yüce bir gayeye bağlamalı, “Şayet hizmet varsa az daha yaşamaya değer.” diye düşünmelidir.
<a href="#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Müellifi Hopalı Osman Efendi (v. 1825) olan eser Dürretü’l-vâizîn ya da Dürretü’n-nâsihîn olarak bilinir.
<a href="#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> Eser, Ebü’l-Leys es-Semerkandî’ye&nbsp;(v. 983) aittir.
<a href="#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> Eser, Seyyid Ahmed Mürşid (Ahmedî/Mürşidî) Efendi’ye (v. 1761) aittir.
<a href="#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Eser, Yazıcıoğlu Mehmed Efendi’ye (v. 1451) aittir.
<a href="#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Eser, İmam Kurtubî’ye (v. 1273) aittir. Eserin tam ismi et-Teẕkire fî ahvâli’l-mevtâ ve’l-âhire’dir.
				</div>

Ölüm Hakikati

Kalbin Solukları

<div class="elementor-widget-container">
					Soru: Muhterem Efendim
“İnsanlardaki potansiyeli tespit etmek ve hayra kanalize etmek kahramanlıktır.” deniliyor. Bu hususu izah eder misiniz?
00:35 İnsanlardaki Potansiyellerin Hayra Kanalize Edilmesi
01:17 İslam ve Türklük dünyasının iki-üç asırlık problemidir kendi maddi ve manevi potansiyelini keşfedememek.
03:13 İlimler, âdât-ı ilahiyenin bünyesinde oluşuyor.
04:15 Âdât-ı İlahiyede temadi ve istimrar olmasaydı ilim yapmak mümkün olmazdı.
05:25 وَالَّذ۪ينَ كَذَّبُوا بِاٰيَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَۚ (A’râf Sûresi(7/182)
06:09 İnsanlardaki Potansiyellerin Hayra Kanalize Edilmesi
10:35 Kur’an hadimleri müstaid insanları öğretimin yanında istidatlarına uygun eğitime tabi tutmalı.
11:21 Müstaid ruhların elinden tutup belli bir yere kadar onlara rehberlik yapmak lazım.
12:54 Efendimiz (s.a.s.) bütün insanlığı potansiyel insan olmaktan hakiki insan olma ufkuna yükseltmek için gelmiştir.
13:41 Dehalar yanılabilirler. Fakat peygamberler Allah ne takdir etmişse meseleyi başarıyla götürmüşlerdir.
15:30 Cenab-ı Hakk Efendimiz’i dünyevi ve maddi zararlardan sıyanet buyurduğu gibi aynı zamanda inkişafının önündeki her şeyi de bertaraf ediyordu.
19:55 Efendimiz (s.a.s.) Bedir’e çıkarken sebeplerde asla kusur etmiyor.
22:06 İstidat bazen dışa vurur kendini!
23:55 İstidat, keşfedene bir emanettir ve onun önünü açmalıdır.
25:26 Müstaid ruhların istidatlarını ortaya çıkarırken akl-ı dünyevilerinin altında kalmalarına meydan vermemeli.
❖ Akılları ölçüsünde kalplerini de kamçılamalı ve akıl insanı oldukları kadar aynı zamanda bir kalp insanı haline getirme mevzuunda gayrette de kusur etmemeli.
❖ Güzel bir ortam içinde neş’et etmelerine imkan hazırlamalı.
26:18 Aklının muhakemesinin altında kalmış, başkalarını hor görme hissinin altında ezilmiş ve zayi olmuş insan sayısı az değildir.
27:16 Ben aslında Türk milletini potansiyel itibariyle çok zengin bir millet olarak görüyorum. 29:18 İnsanlardaki Potansiyellerin Hayra Kanalize Edilmesi
31:42 Türk milleti bir kabiliyet bir karakter milletidir!
34:16 Türkiye’nin coğrafyası gibi şahane bir coğrafya yoktur.
&nbsp;
Soru: Hocam,
Gönüllüler hareketinin fertleri olarak birbirimize destek olmamanın ve birbirimizin önünü açmamanın bir vebali var mıdır?
35:48 Kabiliyetli Kimselere Destek Olma
37:22 Hz. Ali Efendimiz (r.a.): “Ebu Bekir olmasaydı müslümanlık olmazdı!”
39:43 Üstad Hazretleri: “Bir kardeşinize söyletmek hoşunuza gitsin!”
&nbsp;
Soru: Efendim,
Birlikte çalıştığımız istidatlı kimselerden daha iyi verim alabilmek için onları yönlendirmek gerekir mi, kendilerinden nasıl istifade ederiz?
42:12 Kabiliyetli İnsanlardan Nasıl İstifade Edilir?
42:52 “O benden daha iyi yapar.” diyen birini gördüğümde gönlümü öyle bir fethediyor ki; ona “Sen yere basma! Gel benim gönlüme bas!” diyesim geliyor.
43:50 Birbirimizin meziyetleri görmeye çalışmalı ve o meziyetlerle ile iftihar etmeliyiz!
45:31 Kırılmış cesaretleri bir cebîre ile sarıp sarmalayıp yeniden sağlam hale getirmeliyiz!
لَا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ، سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ. أَسْأَلُكَ مُوجِبَاتِ رَحْمَتِكَ، وَعَزَائِمَ مَغْفِرَتِكَ، وَالْعِصْمَةَ مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ، وَالْغَنِيمَةَ مِنْ كُلِّ بِرٍّ، وَالسَّلَامَةَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ. لَا تَدَعْ لَنَا ذَنْبًا إِلَّا غَفَرْتَهُ، وَلَا هَمًّا إِلَّا فَرَّجْتَهُ، وَلَا حَاجَةً هِيَ لَكَ رِضًا إِلَّا قَضَيْتَهَا. اللَّهُمَّ أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ. لَا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ، لَا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ. سُبْحَانَ رَبِّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَرَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ. اللَّهُمَّ فَارِجَ الْهَمِّ، اللَّهُمَّ مُفَرِّجَ الْهَمِّ، كَاشِفَ الْغَمِّ، مُجِيبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّينَ إِذَا دَعَوْكَ، رَحْمٰنَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَرَحِيمَهُمَا. فَارْحَمْنَا فِي حَاجَتِنَا هٰذِهِ بِقَضَائِهَا وَنَجَاحِهَا، رَحْمَةً تُغْنِينَا بِهَا عَنْ رَحْمَةِ مَنْ سِوَاكَ. يَا قَاضِيَ الْحَاجَاتِ، يَا دَافِعَ الْبَلِيَّاتِ، اقْضِ حَوَائِجَنَا كُلَّهَا، وَادْفَعْ عَنَّا الْبَلَايَا كُلَّهَا. يَا خَفِيَّ الْأَلْطَافِ، نَجِّنَا مِمَّا نَخَافُ بَلْ مِمَّا لَا نَخَافُ. اللَّهُمَّ يَا حَافِظُ، يَا حَفِيظُ، نِعْمَ الْحَافِظُ أَنْتَ يَا حَافِظُ، احْفَظْنَا مِنْ كُلِّ شَرٍّ وَضَرٍّ. وَصَلَّى اللَّهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ وَسَلَّمَ.
&nbsp;
				</div>

İnsanlardaki Potansiyelin Hayra Kanalize Edilmesi

Herkul Nağme

<div class="elementor-widget-container">
					Allah’ın takdirine rıza, duyarsızlık şeklinde de olmamalı; yüreğinde sızıyı duyacak ama sabredeceksin; iradenin hakkını verip “Hamd olsun, küfür ve dalaletten gayrı her hale!..” diyeceksin!..
Dünyada şimdiye kadar deliler hiç eksik olmamıştır. Deli, deliliğini ve cinnetinin gereğini yapacaktır. Esirmiş deve, esirmişliğini sergileyecektir. Kudurmuş fil, kudurmuşluğunu sergileyecektir. Kuduz köpek, salya atıp gezecektir… Fakat “insan”a düşen şey, bütün bunlar karşısında insanlığını koruma olacaktır: Ben, insanım; mukâbele-i bi’l-misil kâide-i zâlimânesinde bulunamam. Onlar, karakterlerinin gereğini yapıyorlar; hak-hukuk tanımadan, akıllarına esen her türlü şeytanî işi yapıyorlar. Ama ben insanım; belli ölçüde de olsa -Allah’a binlerce hamd ü senâ olsun.- “ahsen-i takvîm”e mazhariyetin şöyle-böyle şuurundayım. -İddialı değil.- Allah, beni ahsen-i takvîme mazhar olarak yaratmış ise, a’lâ-i illiyyîn-i kemâlâta namzet yaratmış ise, esfel-i sâfilîne düşmek de ne demek?!. “İman” gibi bir kanat var ise, “amel-i sâlih” gibi bir kanat var ise, bu kanatları buutlandıracak “ihlas” gibi kanatlar var ise, “ihsan ruhu” gibi kanatlara kanat katan bir şey var ise, beni O’na hızla ulaştırabilecek kanatlar var ise… Böyle kanatlar var ise, “Gelse celâlinden cefâ / Yahut Cemâlinden vefâ // İkisi de cana safâ / Lütfu da hoş, kahrı da hoş.” O’ndan hem o hoş, hem de bu hoş; ikisi de hoş!..
Böyle diyecek vicdanın; inkıyâd edecek ve acılar karşısında meseleyi tebessüm ile karşılayacaksın. Unutmayacaksın; senin bu türlü şeyler karşısında bir tebessüm sergilemen, bir memnuniyet tavrı sergilemen, on katı ile mukabele şeklinde sana dönecektir. Lâakall on katı ile… Biraz evvel dendiği gibi, bir iyiliğe on hasene ile mukabelede bulunuyor. Yüz ile de mukabelede bulunur, bin ile de mukabelede bulunur… Bu, senin ihlastaki, ihsandaki, sır dünyandaki derinlik ile mebsûten mütenâsiptir (doğru orantılıdır). O’nun ne yapacağını bilemeyiz; O’nun rahmeti, gazabına sebkat etmiştir; rahmeti her şeyden vâsi’dir. Cenâb-ı Hak, o rahmeti ile bizlere muamelede bulunsun!..
Hepiniz, belli ölçüde, belli şeyler çekiyorsunuz. “Herkese bir dert bu âlemde, mukarrer / Rahat yaşamış var mı gürûh-i ukalâdan?!.” Ee aklı olmaması lazım ki, insan, duymasın bunları; vurduğun zaman bile “Oh, çok iyi ediyorsun, beni kaşıyorsun!” falan desin. Bilemiyorum, onlar da öyle derler mi, demezler mi; tımarhanedeki deliler, öyle derler mi, demezler mi, bilmiyorum. Herhalde tamamen felç olmak, ölmek lazım ki, artık dövmeyi de bilmesin, sövmeyi de bilmesin. İnsan, belli ölçüde başına gelen şeylerin acısını duyar; acısını duyar ama sineye çeker onları, Allah’ın izni-inayetiyle katlanır. “Rabbim! Sen bana bir irade vermişsin, ben de bu iradenin hakkını yerine getirmeliyim!” der; orada, iradenin hakkını sergiler ve o işi güle güle, gönül rızası ile karşılar. Öyle de mukabeleler görür ki, öbür tarafa gittiğinde, “Allah Allah! Meğer ben neye üzülmüşüm!” filan der, “Boşuna üzülmüşüm!”
Fakat şunu da antrparantez arz edeyim, üzülmemek elden gelmez. Allah (celle celâluhu), “iman” verdiği gibi, “irade” verdiği gibi, aynı zamanda bir “duyarlılık” da vermiştir. Duymazlık -bir yönüyle- odunluk demektir, “hatab” (حَطَب). Bir hassasiyet de vermiştir, Allah. Çok tekrar ettiğim, İzzet Molla’ya ait bir sözü müsaadenizle bir kere daha tekrar edeyim: “Ben usanmam -gözümün nuru- cefâdan ama / Ne de olmasa cefâdan usanır, candır bu!..” Tekme yiyorsun, tokat yiyorsun, “Hayır sarsılmam ben, acı duymam ben, düşmem ben, yüzükoyun yere gelmem ben!” filan… Hayır doğru değil bunlar; duyacaksın, hissedeceksin ama bütün bunlar karşısında sabredeceksin!..
Anestezi yapılmış bir insana, iğne vuruyorsun, neşter vuruyorsun, duymuyor. Şimdi o kalkıp diyecek ki, “Ben ne sabırlı insanım; bak, hiç bunlar karşısında ‘of!’ etmedim!” Mesele o değildir; esasen uyanık iken, anestezi yemeden, vücuduna saplanan şeylerin acısını duyarken, اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ، سِوَى الْكُفْرِ وَالضَّلاَلِ veya سِوَى أَحْوَالِ الْكُفْرِ وَالضَّلاَلِ “Hamd olsun Allah’a, küfür ve dalaletin dışında (veya küfür ve dalalet ahvâli müstesna) her hale!..” diyebilmektir.
Kur’an-ı Kerim, daha başında, “Seb’-i Mesânî” de denilen Fâtiha-i şerife ile اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ demeyi bize talim buyurmuyor mu? “Rabbü’l-âlemîn olan Allah’a, hamd ü senâ olsun!” Kur’an’ın üçte biri gelince, الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَاْلأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ “Hamd, gökleri ve yeri yaratan, karanlıkları ve aydınlığı var eden Allah’ın hakkıdır.” (En’âm, 6/1) demiyor mu? Cenâb-ı Hak zulmeti ve nuru var etti. Ee nurun yanında zulmeti de yaratıyor. “Elhamdülillah!” yine; Allah’a binlerce hamd ü senâ olsun, ışığın yanında karanlığı yaratan Allah’a binlerce hamd ü senâ olsun!.. Kur’an’ın ortasında, الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَى عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا * قَيِّمًا “Hamd O Allah’a mahsustur ki kuluna kitabı indirdi ve onun içine tutarsız hiçbir şey koymadı. Dosdoğru bir kitap olarak gönderdi.” (Kehf, 18/1-2) demiyor mu Allah (celle celâluhu)?!. Kur’an’ı indirdi, gözünüzü açtı. Kâinat kitabını okuyan Kelâmını size bildirdi; eşya ve hadiseleri doğru okudunuz, gideceğiniz yeri doğru okudunuz. O büyük Zât karşısında minnet hissi duymaya başladınız, minnettarlık hissi duymaya başladınız. Böyle bir Kelâm, böyle bir Beyân size indirdi.
Cenâb-ı Hakk’ın şu anda sizi mazhar kıldığı şeylere hamd etmez misiniz? Allah (celle celâluhu) sizi insan olarak yarattı; insan-ı mü’min olarak yarattı, meccânen. Hazreti Muhammed Mustafa’ya (sallallâhu aleyhi ve sellem) ümmet olarak yarattı, meccânen. Ne verdiniz de bunu aldınız? Allah Rasûlü’nün âhirzamanda “Kardeşlerim!” dediği zümre içinde sizi yarattı, meccânen. Ne verdiniz de bunu aldınız? Din adına hizmetin boyunduruğunun yere konduğu bir dönemde, dünyanın dört bir yanına iradî, gayr-ı iradî -iradenizle veya cebren- açılma lütfuyla şereflendirdi sizi! Ne verdiniz de bunu elde ettiniz? Meccânen!.. Bu kadar eltâf-ı Sübhâniye karşısında O’na hamd etmemek nankörlük olur. Binlerce hamd ü senâ olsun, bizi bu nimetlerle perverde kılan Zât’a!..
Not: Bu video, 25 Mart 2019 tarihinde yayımlanan “Hüzün, Gönül ve Dil” isimli Bamteli sohbetinden hazırlanmıştır.
				</div>

İkindi Yağmurları – Çekmeden Olur mu?

Beşinci Kat

<div class="elementor-widget-container">
					Aslında oturup kalkmalı, hep davamızı düşünmeliyiz. Çünkü bu işin yapılması bir ibadettir; düşünülmesi de ayrı bir ibadettir.
Davamız adına proje üretme, alternatif düşünce geliştirme gayretiyle bazen bir senede yapacağımız şeylere bedel bir sevap kazanabiliriz.
Arkadaşlardan ricam şudur: İmkânlar elverdiği ölçüde, müzakere adına ortaya atılan şeylerden hemen sıyrılarak sözü Allah’a (c.c.) kaydırmalıyız.
Duygu ve düşüncelerimizi evirip çevirip O’na (c.c.) getirmeli; duygu ve düşünce dantelamızı O’nun (c.c.) etrafında örgülemeliyiz.
Mü’min Allah’ı (c.c.) görür, mü’min Allah’ı düşünür, mü’min Allah’ı konuşur ve bunun dışındaki her şeyi fuzulî sayar.
				</div>

Mümin Budur!

<div class="elementor-widget-container">
					Temsil öncelikli bir tebliğ meselesi. Temsilin yeri odur, tebliğin yeri de budur. Bu iki şeyi yerli yerine koyunca zannediyorum insanlığa güven vaat etmiş olacaksınız. İşte tebliğ o, temsil de bu. Bu iki manada temsilin insanları, onu şerh etme adına tebliğin insanları haline getirsin bizi.
				</div>

⚠️ Yeni Güncelleme Geliyor

Salavat Halkası

Haftanın Hadisi

SON EKLENENLER

DİĞER DİLLERDEKİ İÇERİKLERİMİZ

SİZİN İÇİN SEÇTİKLERİMİZ

HAFTANIN VAAZLARI