Kırık Testi

Kalbin Zümrüt Tepeleri

Sonsuz Nur

Prizma

Çağ ve Nesil

Ölçü veya Yoldaki Işıklar

Kur'an-ın Altın İkliminde

Fasıldan Fasıla

Beşinci Kat

19-21 Eylül 1991 tarihleri arasında İstanbul Abdi İpekçi Spor Salonu’nda gerçekleştirilen Ebedî Risalet Sempozyumu, Fahri Kâinat Efendimiz Hazreti Muhammed Mustafa’nın (s.a.s.) hayat-ı seniyyeleri ve risalet-i uzmâsının muhtelif cephelerinin ele alındığı müstesna bir ilmî buluşma olmuştur. Bu müstesna sempozyumda, Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi’nin teşrif eden katılımcılara teşekkürlerini arz ettiği ve tertip edilen bu güzel organizasyonun, Fahr-i Kâinat Efendimiz’in (s.a.s.) farklı yönlerinin anlaşılması ve daha derin bir vukufiyetle idrak edilmesi noktasında ne derece ehemmiyetli ve istifadeli olduğunu ifade ettiği görüntüler yer almaktadır. Aradan geçen uzun yıllara rağmen bu kıymetli görüntüler, Ebedî Risalet mefkûresinin gönüllerdeki akislerini ve İnsanlığın İftihar Tablosu Efendimiz'in (s.a.s.) hayat-ı tayyibelerinin farklı yönleriyle yeniden ele alınmasına vesile olan bu anlamlı buluşmanın hatırasını günümüze taşımaktadır.

Ebedi Risalet Sempozyumu

Soru: Günümüzde bilimde tarafsızlık ve objektifliğin esas olduğundan hareketle bilimin ancak bilim için yapılabileceği söyleniyor. &nbsp;Bu konudaki müstakim düşünce tarzı nedir?Cevap: Günümüz dünyasında benzer düşünceler başka alanlar için de dile getirilmektedir. Mesela “Sanat, sanat içindir.” deniyor ve bu sebeple belli hakikatleri dile getirmek ve insanlara mesaj vermek amacıyla şiir yazan kimseler hafife alınabiliyor; onlara şair değil, vaiz veya nasih denmesi gerektiği söylenebiliyor. Bu anlayışa göre şiir başka amaçlar için bir vasıta hâline getirilemez; onda asıl olan sanatın sergilenmesidir. Aynı şekilde belli meslekler, makamlar, pâyeler ve rütbeler de bizatihi kendileri için istenebiliyor. Sırf belli pâyelerle serfiraz görünmek, yıldız ve plaketler almak temel hedef hâline gelebiliyor. Böyle bir anlayışa sahip insanların, hayatlarını ene’ye bağlı yaşadıklarını ve bir gayesizlik içinde dönüp durduklarını görürsünüz. Onlar karşılaştıkları olaylar karşısında sürekli zikzak çizerler; bu yüzden hayat dantelalarında güzel ve anlamlı desenler ortaya çıkmaz.Meselelere iman gözüyle bakıldığında her şeyin mutlaka yüce bir gayeye bağlanması gerektiği anlaşılır. İnsan, gözünü yüksek ufuklara dikmeli, kendini ulvî bir mefkûreye bağlamalı ve hayatını bu gaye-i hayali gerçekleştirme istikametinde örgülemelidir. Mademki kendi irademiz dışında başladığımız bu hayat yolculuğunda kaçınılmaz olarak bir sona ve ardından ikinci bir dirilişle sonsuz bir başlangıca doğru ilerliyoruz; öyleyse hayatımızın başı ve sonu arasında sağlam bir münasebet kurmalı, mebde ile müntehayı birbirine bağlamalıyız. Bir gaye-i hayalimiz yoksa, bu yolda gözleri bağlı şekilde bir dolabın etrafında dönen varlıklar gibi sürekli çaba sarf eder fakat bir türlü mesafe alamayız. Az gider, uz gider; dere tepe düz gider ama bir arpa boyu yol kat edemeyiz. Dolayısıyla, bir şey ortaya koyarken, onunla ulaşmak istediğimiz temel hedefi en baştan doğru belirlememiz gerekir.Son dönemlerde varlığın hakikatini anlama mevzuunda ciddi bir merak, gayret ve araştırma içinde olunduğu açıkça müşahede edilmektedir. Bu amaçla tekvinî emirler okunmaya çalışılmakta, eşya ve hâdiseler didik didik edilmektedir. Farklı bilimlerde ortaya konan bu hummalı çalışmaları görmezden gelemeyiz. Ne var ki bilimle meşgul olan zihinlere çoğu zaman pozitivist ve natüralist mülâhazalar hâkim olduğundan, nazarlar varlığın perde arkasına kolay kolay nüfuz edememektedir. Dolayısıyla eşya ve hâdiselerin ifade ettiği mânâlar tam olarak kavranamamakta, değerlendirmeler fizikî âlemin hududuyla sınırlı kaldığı için eserden müessire gidilememekte ve hakikat bilgisine ulaşılamamaktadır.Oysa İslâmî düşünceye göre kâinattaki eşya ve hâdiseler, her bir harfi, kelimesi ve satırıyla Allah’a ait olan, O’nun tarafından bize gönderilmiş birer mektup gibidir. Tıpkı teşriî emirlerde olduğu gibi tekvinî emirlerin mütalaasındaki nihai hedef de marifetullahtır. Kâinata Kur’ân perspektifiyle bakabilen bir araştırmacı, bilimin her dalında Allah’a ulaştıran yollar bulur. Böyle bir kimsenin varlık bilgisi arttıkça Rabbülâlemîn ile ilgili marifeti de artar; baktığı her şeyde esmâ-i ilâhiyenin tecellilerini müşahede eder.Gerek fen bilimleri gerekse sosyal bilimler alanında yapılan araştırmalar sayesinde hayatı kolaylaştıran neticeler elde edilmektedir, bundan sonra da edilecektir. Yeni teknolojilerle hastalıklara çareler bulunacak, toplumların refah seviyesi yükselecek ve daha sağlam bir toplum yapısı oluşturmanın önü açılacaktır. Bunların hiçbiri hafife alınamaz. Ancak insan bunlarla yetinmemeli, varlık üzerinde yaptığı araştırmalarla Allah’a ulaşmayı, O’nu tanımayı, sevmeyi ve O’na kullukta derinleşmeyi de hedeflemelidir.İnsanı insanlık ufkuna yükseltecek bu açılımlar mümkün olmakla birlikte, modern dönemde dine bakışta ciddi sapmaların yaşandığı da göz ardı edilemez. Kimileri dini sadece araştırma konusu bir bilim dalı olarak gördü, kimileri onu felsefi bir nazariye gibi değerlendirdi, kimileri ise ulaşılması gereken bir ideal olarak tasvir etti. Hâlbuki din, Allah tarafından insanlara hayat rehberi olarak gönderilen ilahî sistemler bütünüdür. Onu ne hayatın belli bir alanına hapsedebiliriz ne de yalnızca teorik bir düşünce alanı olarak ele alabiliriz. Peygamberler filozof olmadıkları gibi sadece birer mefkûre insanı da değildir; bilakis onlar tam anlamıyla birer mesuliyet insanıdır. Onlar kendilerine yüklenen vazifeyi kavrar ve hakkıyla yerine getirirler. Onlar vasıtasıyla bize ulaşan dinî mükellefiyetleri yaşamak da bizim aslî sorumluluğumuzdur.Bilim insanları da bu çerçevenin dışına çıkamaz. Onlar da inandıkları hakikatleri yaşamak ve başkalarına anlatmakla yükümlüdürler. Hiçbir ilim, marifetullah bilgisinden daha önemli olmadığı gibi, hiçbir meşguliyet de Allah’ın rızasını kazanmaktan daha üstün olamaz. Bir mümin açısından Allah’la irtibatı kurulamayan her şey tâli meseledir. Hatta Allah’tan kopuk olarak yapılan işlerin, ortaya konulan çaba ve gayretlerin bir yönüyle malul (sakat, hastalıklı) olduğu söylenebilir. Bu sebeple hangi alanda ihtisas yaparsak yapalım, nihai gayemizi unutmamalı ve yaptığımız her işi bir şekilde Allah’la irtibatlandırabilmeliyiz.Bizim her konuda olduğu gibi bu konudaki rehberimiz de peygamberler, özellikle de Allah Resûlü’dür (sallallahu aleyhi ve sellem). O, tam anlamıyla bir ihlas âbidesiydi. Bir beşer olması itibarıyla o da dünyevî işlerle meşgul olmuştu. Ancak her işinde Allah’ın rızasını esas almıştı. Allah’la irtibatı kurulmayan, O’nun adına başlanmayan işlerin akamete uğrayacağını, bereketsiz kalacağını ifade etmişti.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftn1" title="">[1]</a> Bu yüzden muhtemelen cenneti mülâhazaya aldığı zaman bile Allah rızası adına ne kazandırıp ne kaybettireceğini düşünmüş ve öyle yaşamıştı.Özellikle kendini yüce bir mefkûreye adamış her insan, hangi işi yaparsa yapsın onu Allah için yapmalıdır. Dünyevîlik ve nefsanîlik bu temiz niyeti gölgelememelidir. Garazsız ve ivazsız yapılan işlere Allah’ın bereket ihsan edeceğine inanmalıdır. Zira lillah, livechillah, lieclillah hareket eden bir kimsenin ömrünün saniyeleri seneler hükmüne geçebilir. Bu sebeple, sahip olduğu bilgi ve müktesebatı gaye-i hayaline ulaşma istikametinde değerlendirmelidir. İnancımız o dur ki hâlis niyetler ve ulvî hedefler, sıradan davranışları bile ibadete dönüştürür, yapılan işlere derinlik kazandırır.Ayrıca farklı ilim dallarında uzmanlaşmış kimseler, sahip oldukları bilgi ve tecrübe sayesinde inandıkları mefkûre adına daha faydalı ve verimli olabilirler. Ufuklarının genişliği doğru karar almalarına yardımcı olur. Elde ettikleri makam ve pâyeler yapacakları işleri kolaylaştırır. Onlar bu imkânları nefisleri adına değil, dine hizmet adına değerlendirirler.&nbsp;Ulaştıkları başarıları kendilerinden bilmez, Allah’ın bir lütfu olarak görür ve şükrünü eda etmeye çalışırlar.&nbsp;Zira her nimet kendi cinsinden şükür ister. Elde edilen her türlü maddî ve manevî imkânın bir emanet olduğu unutulmamalı, bu emanetlere ihanet edilmemeli, insana verilen her şey, Allah yolunda değerlendirilmelidir.Bir köşe başında küçük bir dükkân işletenle büyük bir işletme yönetenin imkânları aynı değildir. Aynı şekilde köyde muhtarlık yapan bir kimseyle bir valinin sorumluluk ve icraatlarının da farklı olduğu aşikârdır. Aynen bunlar gibi Kur’ân’ın ifadesiyle bilenlerle bilmeyenler de bir değildir.<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftn2" title="">[2]</a> İnsan ister bilgi ister servet ister makam sahibi olsun; önemli olan bunları Allah yolunda, O’nun rızası peşinde insanlığa hizmet adına kullanabilmektir. Hayat ancak bu şekilde binlerce başak veren bereketli bir tohuma dönüşebilir. Zaten hayatın gayesi de Allah’ı tanımak ve O’na kulluk etmek değil midir?Hâsılı, hangi alanda faaliyet gösterirsek gösterelim, sürekli olarak yönümüzü ve istikametimizi gözden geçirmeye ihtiyacımız vardır.&nbsp;Bulunduğumuz her türlü ortamda bu muhasebeyi yapmalı, birbirimize rehberlik etmeliyiz.&nbsp;Yalnızca kendi düşüncemize itimat etmemeli, mutlaka başkalarının görüşlerine de başvurmalıyız. Sahip olduğumuz imkânları nasıl daha verimli kullanabileceğimizi, onları rıza-yı ilâhî istikametinde nasıl değerlendirebileceğimizi ehil insanlarla müzakere etmeliyiz. Zira isabetli kararlar alabilmenin ve imkânları yerinde kullanabilmenin en önemli yollarından biri meşverettir. <hr><a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftnref1" title="">[1]</a> Peygamber Efendimiz, "Bismillah ile başlanmayan her önemli iş güdüktür (hayrı kesiktir).” buyurmuştur. (Hatîb el-Bağdâdî, el-Câmi’ li ahlâki’r-râvî ve âdâbi’s-sâmi’ 2/69-70; el-Gazzâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn 1/206)<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="#_ftnref2" title="">[2]</a> Zümer sûresi, 39/9.&nbsp;

İlimde Yön ve İstikamet

Kalbin Solukları

Soru: Muhterem Hocam,Bazı kimseler çok içten dua ediyorlar; hislenip gözleri yaşarıyor. Onların hislendikleri o anda bizler kalbimizde aynı şeyleri hissedemiyoruz.Acaba dua ederken yakarıştaki gücü nasıl keşfedebiliriz?00:42 — Dua Ederken Yakarıştaki Gücü Nasıl Keşfedebiliriz?01:08 Allah (c.c.), duada lâğî (kendinde olmayan) ve lâhî (kendi keyfinde olan, kendi hevâ ve hevesinde olan) kimsenin ağzından çıkan duayı kabul buyurmaz.01:21 Allah’ın (c.c.) Kendisine müteveccihen yapılan her türlü tazarru ve niyaza bir teveccühü vardır. Fakat duanın kâmil mânâda kabul damgasını alabilmesi, elden geldiğince kalbinin sesi olarak ortaya konmasına bağlıdır.02:15 İnsanın bir işi “huzur-u kalb” ile yapması, o işi yaparken “kalbini yanına alması” demektir.02:42 Dualara, ibadet ü tâate, namaza, oruca, hacca, zekâta ruh verecek olan şey, “her şeyin kalbi olması”dır.03:25 Hazreti Üstad: “Bir zerre ihlâslı amel, batmanlarla hâlis olmayana müreccahtır.”03:44 Niyet; kasdü’l-kalbtir. Yani daha en başta kalbin, Allah’ı Mâbudun bi’z-Zât olarak kabul edip O’na teveccüh etmesi demektir.04:37 Kalbin böyle bir kasıt anlayışı içerisinde Cenâb-ı Hakk’a teveccüh etmesi lâzımdır. Bu, avamın niyetidir.05:06 Daha hâlisâne, daha seviyeli bir niyet ise “bütün mâsivâyı silme” demektir. O esnada kendinizin de aradan çıkması, sadece Mâbud ve ibadetin baş başa kalması demektir.06:10 Namaza uygun adımla, töreli girerseniz – büyük ölçüde – sonraki adımlarınız da ona göre uygun adımlı ve töreli olur.07:36 Namazda o ilk adımı nasıl attığınız çok önemlidir. O ilk adımı bir ahd ü peyman mülâhazası ile atmak lâzım. Daha sonra da o ilk adımdaki ahde vefalı olmak lâzım.08:49 On geceyi Allah’a (c.c.) vermeden böyle bir şeyden bahsetmek çok büyük iddiadır ve Allah’a karşı da saygısızlıktır.09:01 Duada da namazda da insanın kendisini zorlaması lâzımdır. O işi tamamen bir kalbin ameli, kalbin solukları hâline getirmesi lâzımdır.09:20 Tabiatın yanlış müdahale ve girdilere karşı tepkileri olur.10:05 Din yaşana yaşana insanın tabiatı hâline gelir.10:56 Gözyaşları, kalpte duyulan hislerin şiiridir, bestesidir ve herkese de müyesser değildir.11:43 Cenâb-ı Hakk’a tamamen gönül vermiş âşık-ı sâdıklar ise hiçbir hislerini fâş etmek istemezler. Cenâb-ı Hak ile öyle bir mahremiyet içinde yaşarlar ki gözyaşlarının (görülmesini) haram sayarlar.12:15 Dua ederken içimizde bir şey hissetmiyorsak, buna rağmen bir muhasebe hissi taşıyorsak ve o hissi daha derinleştirme peşindeysek, bu belki o hâlimize keffaret olabilir.12:54 İnsan hep mükemmele talip olmalı. Birinci olma sevdası değil; birincilerin evsafını ihraz etme arzu ve iştiyakı.13:53 Bir taraftan kurbet iştiyakı ile yanıp tutuşma, diğer taraftan da bomboş bir insan olduğu hissinden bir an-ı seyyâle dahi ayrı düşmeme. Nur mesleği budur (Bediüzzaman mesleği).Not: Bu sohbet, 05/11/2005 tarihinde kayda alınmıştır.

Dua Ederken Yakarıştaki Gücü Nasıl Keşfedebiliriz?

İkindi Yağmurları

Fütüvvetin özü; güçlü olduğu yerde affetmek, hiddet ü şiddet anında hilm ü silmle muamelede bulunmak, düşmanları hakkında bile hayırhahlık yapmak ve ihtiyaç içinde kıvrandığı zaman dahi “îsâr” ruhuyla başkalarını düşünmektir.Evet, fütüvvet, örfî mânâsı itibarıyla, kerem, sehâ, iffet, emanet, vefa, şefkat, ilim, tevazu ve takva gibi gerçekleri özünde toplayan bir mânâlar halitasıdır.Kerem, bir yönüyle herkese ikramda bulunma hâli. “Kerîm”, Cenâb-ı Hakk’ın isimlerinden; “Mükrim” de Cenâb-ı Hakk’ın isimlerinden. Biri, “başkalarına ikram eden” manasına geliyor; biri, “Zâtında ikram etme vasfı bulunan; ikram, Zât-ı Ulûhiyetinin muktezası” manasına geliyor. Dolayısıyla, “fütüvvet” dediğimiz şey, Cenâb-ı Hakk’ın ahlakıyla ahlaklanmak, تَخَلَّقُوا بِأَخْلاَقِ اللهِ fehvasınca, kerem ile ittisaf etmek demek oluyor. “Kerem” ile ittisaf etmek, “Kerîm” olmak, bir yönüyle “Mükrim” olmak… Bunların hepsi insanlara konulmuş adlardır aynı zamanda. Kerîm… Sadece Abdülkerim değil de Kerîm de konulmuştur. Bazı isimler tek başına kullanılmaz, “abd” gelir başında; “Abdullah, Abdurrahman, Abdürrahim” denir. Fakat Kerîm, Mükrim, bunlar kullanılır; Mükrim de denir.“İffet” bir yönüyle duyguda, düşüncede, histe, tabiatta, cismâniyette afif olma, namuslu olma… Dinin muktezasına göre bir hayat tarzını tabiatına mal ederek öyle yaşama… Elini-ayağını, gözünü-kulağını, dilini-dudağını memnu olan bütün şeylere karşı koruma; kapıları kapama, arkalarına sürgüler sürme ve bütün onlara karşı şeytana “Beyhude yorulma!” deme; “Beyhude yorulma, kapılar sürmelidir!..” Öyle bir iffet âbidesi halinde yaşama… Bu da o fütüvvetin ayrı bir derinliği ki, selef öyle yaşamışlardı.“Emanet” de onun bir buudu. O da emniyet demektir. Cenâb-ı Hakk’ın “Mü’min” ismi var; aynı zamanda bu “Mü’min” ismi, mü’minlere de verilmiş. Zât-ı Ulûhiyete ait yanıyla, emniyet ve güveni, hem insanlar için, hem yeryüzünde sosyal hayat için, hem kâinat çapında temin etmek; mü’minlere ait yanıyla da mü’minin yeryüzünde emniyet ve güven insanı olması manasına geliyor.“Şefkat” fütüvvetin ayrı bir derinliğidir. Hazreti Pîr de onun üzerinde duruyor; mesleği itibarıyla diyor ki: “Der tarîk-ı acz-mendî lâzım âmed çâr çiz: fakr-ı mutlak, acz-i mutlak, şükr-ü mutlak, şevk-i mutlak ey aziz!” Sonra şefkat ve tefekkür esaslarını da zikrediyor.Tefekkür; sürekli sebep-sonuç arası gel-gitler yaşamak… Bir sebebe bakmak, bir sonuca bakmak ve bütün bunların hepsinin Cenâb-ı Hak’tan geldiğini görmek… İmam Gazzâlî hazretlerinin mütalaalarını sabah okuduk; İhyâ’da gördünüz, nasıl her şey Cenâb-ı Hakk’a bağlanıyor: Ağız üzerinde duruyor, göz üzerinde duruyor, kulak üzerinde duruyor, jinekoloji üzerinde duruyor, anne karnında çocuğun devri üzerinde duruyor… Bütün bunların esbaba ve tabiata verilmesinin mümkün olmadığını söylüyor. Kendi çağına göre, değişik ilimlerin o gün ifade ettiği şeylerin dilini kullanarak, o günün insanlarına Zât-ı Ulûhiyeti gösterme, O’nun tarafından görülüyor olma ufkuna insanları yönlendirme, O’-nun ta-ra-fın-dan gö-rü-lü-yor ol-ma uf-ku-na in-san-la-rı yön-len-dir-me…En başta, bugün “Siyasal İslam” diyenler, İslamiyet’in hayata hayat kılınmasını istemezler; çünkü onlar dini yalnızca dünya hayatı ve dünyevî arzuları uğrunda bir meta gibi kullanıyor, onu süflî emellerini gerçekleştirmeye vasıta yapıyorlar.Evet, bu çağda, esas, imana yönlendirme mevzuu… Çünkü imanda ciddî kırılmalar ve sarsıntılar yaşanıyor. “İnandım!” diyen insanlar bile esas inanmış değil: Bohemlik yaşıyor gırtlağına kadar.. haramilik yaşıyor gırtlağına kadar.. hayatın zevk u sefası açısından Amnofis’in çok ötesinde, dünya tiranlarının çok ötesinde, fırsat ele geçince milleti soyup-soğana çevirme ve aynı zamanda firavunlar gibi, diktatörler gibi, tiranlar gibi yaşama… Ama Müslümanlığı da kimseye vermeme!.. Hatta “Siyasî İslamiyet” filan deme… “Siyasal İslamiyet” diyorlar…Evet, burada kesip bir şey söyleyeyim: Vallahi yalan, billahi yalan, tallahi yalan!.. O (dinin hayata hayat kılınması/İslamiyet) gelmeye kalksa, “Kaf dağının arkasından çıktı, o geliyor!” falan dense, bugün onu sahiplenmiş gibi görünen insanlar, “Acaba nasıl surlar/setler oluşturmalıyız ki, o, bizim memleketimize gelmesin!.. Biz ne güzel milleti bununla kandırıyoruz, idare ediyoruz böyle; onu bir vasıta, bir argüman olarak kullanıyoruz, emellerimizi onun sayesinde gerçekleştiriyoruz!.. Onun sayesinde zırhlı arabaların ellisi ile, yüzü ile seyahatler yapıyoruz.. uçak üstüne uçaklar alıyoruz.. bin odalı, iki bin odalı yerler yapıyoruz… Onun sayesinde… Dolayısıyla ‘İtibar!’ diyoruz, ‘Onur!’ diyoruz!” derler; kocaman bir devletin önemli bir yerinde bulunan insanlar…Bu açıdan da yemin ediyorum: Alâkaları yok, zerre kadar alakaları yok!.. Zerre kadar alakaları olsa, yüzleri yerde olur her zaman; Allah tarafından görülüyor olma mülahazası ile hareket ederler; millete ait arpa kadar bir şeyin kursaklarına girmesine meydan vermezler; bir arpanın hesabını verecek olma mülahazası ile öbür tarafa gitmek istemezler; demişler, etmişler ise şayet, kapı kapı dolaşırlar, “Hakkını helal et!” derler. Evet, bunların hiçbiri yok. Hiçbiri olmadığına göre, bunlara esas teşkil eden şey de “hiç yok” demektir; bunlara esas blokaj teşkil eden şey yok demektir.Fütüvvetin diğer bir buudu olarak, “hazm-ı nefs”, bir insanın kendi nefsi ile yüzleşmesi demek, kendisini yerden yere vurması demek. Yine Hazret’in ifade ettiği ve üzerinde durduğu gibi, Hazreti Ömer efendimize müsned bir beyanda, حَاسِبُوا أَنْفُسَكُمْ قَبْلَ أَنْ تُحَاسَبُوا “Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekiniz.” denir. (Çağlayan Dergisi’nde) son yazılıp çizilen şeylerde ifade edildiği gibi, insanın kendisiyle yüzleşmesi, kendisini debbağın deriyi yerden yere vurduğu gibi vurması… “Fazilet” filan dendiği zaman da esasen “Allah Allah! Benim nereme yakıştırıyor bunlar bunu?!” demesi…“Ben, kendimi beğenmiyorum; beni beğenenleri de beğenmiyorum!” diyor çağın insanı; “Ben, beni beğenmiyorum!..” İnsanlığın İftihar Tablosu, yüzü suyu hürmetine varlık yaratılmış fakat diyor ki: “Ben, çiğ et yiyen bir kadının çocuğuyum!” Kendisine ayağa kalktıkları zaman, “Acemlerin, büyüklerine ayağa kalktığı gibi kalkmayın!” diyor. Kendisine ayağa kalkmak isteyenleri uyarıyor. Şimdi firavunların haline bir bakın. İnsanlar ayağa kalkmasalar, alkışlamasalar, ayakta alkışlamasalar, kendisine ihanet sayıyor, sitem ediyor, başkalarına hakarette bulunarak belki de bulunduğu yeri terk edip gidiyor. Bunlar, nefsini sindirememiş insanlar, nefsini konumlandırması gerekli olan yerde konumlandıramamış insanlar demektir. Ve o “kerem”e sahip olmayan, o “iffet”e sahip olmayan, o “emanet” duygusuyla serfirâz olmayan, o “şefkat” ile pâyidar olmayan, öylesine “hazm-ı nefs”te bulunmayan kimseler, insan değildirler esasen.Böyle “insan” olmayan kimselerde fütüvvet ve fetâlık hiç bulunamaz; çünkü pek çok güzelliği özünde toplayan bir halita şeklinde vasfediliyor, fütüvvet. Not: Bu video, 11 Mart 2019 tarihinde yayımlanan “Çağın Fütüvvet Ruhu” isimli Bamteli sohbetinden hazırlanmıştır.

İkindi Yağmurları - Nefsini Sindiremeyen, Fütüvveti Kuşanamaz

bir-nefes

İ’lâ-yı kelimetullahın ve kendi ruhunuzun abidesini ikame etmenin dışında göstereceğiniz her gayret boştur, havanda su dövme demektir. Burada belki size bazı şeyler kazandırabilir; alkış kazandırabilir, takdir kazandırabilir, şuursuz kitle psikolojisiyle hareket eden yığınları sizin arkanızdan koşturabilir. Fakat bunların hiçbirinin uhrevî âlem itibarıyla Allah nezdinde bir arpa kadar kıymeti yoktur! Dağlar cesametinde kıymeti olan bir şey varsa, o da Allah yolunda mücahededir. “Bir kimse Allah yolunda ölesiye cihad ederse, yani kalbler ile Allah arasında engelleri yıkarak kalblerin Allah’la bütünleşmesini, buluşmasını sağlama istikametinde cihad ederse, işte o Allah yolunda bir cihaddır!” Onun dışındaki şeyler size şirin, tatlı görünebilir, fakat nezd-i ulûhiyette kıymet-i harbiyesi yoktur bunların.Yolunuz bu ise, -Budur inşaallah; bütün kardeşlerinizin, dostlarınızın, taraftarlarınızın, sempatizanlarınızın ve arkadan gelecek, münevver ve münevvir nesl-i âtînin gaye-i hayali de budur inşaallah.- bu gaye-i hayal ile yaşadığınız sürece Allah’ın izniyle eğriliklere, yamukluklara sapmayacaksınız. İnsan yüksek bir mefkûreye kilitlenmeli, onu realize etmeye çalışmalı ki, kendine takılmasın.Böyle bir gaye-i hayaliniz yoksa, insan hiç farkına varmadan kendi enaniyetine, egosuna takılır. Önce bir egoist olur o, her şeyi kendine bakan yanıyla değerlendirir. Çıkarlar… Hangi çıkarlar? “Bana faydası ne bunun?” düşümcesine bağlı menfaatler. İşte ona bağlanır. Millet çapında çıkarlar, toplum çapında çıkarlar, din-diyanet çapında çıkarlar, sizin arkadaşlarınızın açılımının kazandırdıkları çapında çıkarlar.. eğer kendisine bunlardan bir menfaat gelmiyorsa, bir kazancı yoksa, onun için bunların hiçbirinin kıymeti yoktur. “Bunların hepsi yıkılmalı, bu müesseselerin hepsi kapanmalı; çünkü bana dönen bir şey yok bunda!” Böyle bir egoizmaya sapma olur. Sonra daha da derinleşir, her şeyi kendine bağlı görür hafizanallah; o zaman da egosantrist olur. Meseleyi biraz daha ileriye götürünce bir narsist haline gelir. Gözü artık kimseyi görmez. Hatta mevhum bir kısım düşmanlara karşı bile nefretle oturur, nefretle kalkar. Nasıl yaşarsa öyle ölür, nasıl ölürse öyle dirilir!

Ebedi Risalet Sempozyumu

Son eklenenler

Günlük

Seriler

Sizin için seçtiklerimiz

Haftanın vaazları

Eserler

Diğer dillerdeki içeriklerimiz

Bütün arşiv, cebinizde.