Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px">
-İnsan, cihanları fethedecek bir cehd ü gayret ortaya koymalı; fakat, 
kat’iyen yaptıklarını yeterli bulmamalı ve hele asla beklentiye girmemelidir. 
(00:40) -Adanmış ruhlar için marifet iltifata tâbi değil, iltifat 
marifete tâbi olmalıdır. (01:50) -Fedâkar ruhların geçtiğimiz kurban 
bayramında muhtaçlara et dağıtması gibi hayırlar yapılırken sadece Allah’ın 
rızası gözetilmeli; her türlü çıkar mülahazasından arınmış olarak “Müslümanların 
dertlerini paylaşmayan onlardan değildir” hadis-i şerifinin yüklediği sorumluluk 
duygusuyla hareket edilmelidir. Milletin ızdırabına ortak olma şuuruyla Hazreti 
Ömer’in yaptığı gibi herkes ne yiyorsa onu yemeli ve Hazreti Ali’nin ifadesiyle 
“İnsanlar içinde insanlardan bir insan ol!” düsturuna riâyetle ölesiye 
civanmertlikler gösterilmeli, ama bütün bunlarda sırf Hakk’ın hoşnutluğu 
hedeflenmelidir. (03:50) -Beklediğini Allah’tan bekleyen hiçbir zaman 
hüsrana uğramamıştır; insanlara karşı beklentiye girenler de çok defa hizlandan 
hizlana, inkisardan inkisara sürüklenmiş; beklentilerini bulamayınca yaptıkları 
iyiliklerden de vazgeçmiş ve aynı zamanda muhatapları tarafından da istiskal 
edilmişlerdir. (08:40) -Meseleleri çarpıtarak birilerini karalamaya 
çalışanlar ne mırıldanırlarsa mırıldansınlar, mü’minler, kendi karakterlerinin 
gereğini yerine getirmelidirler. Kendilerini paranoyaya kaptırmış bazı kimseler, 
“Acaba bunlar, yapıp ettikleri bu iyilikler karşısında ne umuyorlar? Bir 
asimilasyon mülahazası mı var bu işte?!.” deyip kendi karakterlerini 
sergilerken, inanan insanlar da beklentisiz yapageldikleri hizmetlerine devam 
ederek kendi karakterlerinin gereğini ortaya koymalıdırlar. 
(09:20) -Mü’minin imandaki derinliği şefkatiyle doğru orantılıdır. 
(11:40)</blockquote> 
Soru: 1) Günümüzde bazı insanlar, özellikle de gençler, 
mantık-muhakeme görünümlü, ama his-hevâ yörüngeli serâzad ve çakırkeyf yaşamayı 
“hürriyet” olarak telakki ediyor; “özgür” oldukları bahanesine sığınarak doğru 
ya da yanlış hemen her davranışı sergileyebiliyorlar. Fert ve toplum açısından 
hürriyetin çerçevesini lütfeder misiniz? (13:39) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Tamamen bedenî bir varlık haline gelen ve her zaman iştihalarını tatmin 
peşinde koşanlar, hürriyeti, herhangi bir sınırlama ve engelle karşılaşmadan her 
türlü isteği gerçekleştirmek şeklinde anlamış ve tarif etmişlerdir. Bu çarpık 
hürriyet mülâhazasıyla, ahlâk ve faziletin yerine cismaniyeti 
yerleştirmişlerdir. Ölçüsüz serbestliği hayat felsefesi haline getiren bu 
talihsizler, özgür olduklarını ve serbestçe yaşadıklarını iddia ettikleri aynı 
anda hiç farkına varmadan bedenin, cismânî arzuların, dünyevîliklerin ve 
bohemliğin ağına takılmış; makam ve mansıbın, servet ve şehvetin 
kulları-köleleri olmuşlardır. Böyle bir esaretin neticesinde, Allah’la 
irtibatsızlıktan kaynaklanan tatminsizlikler yaşamış, çeşit çeşit illetlere 
yakalanmış ve anarşiye açık yığınlar haline gelerek toplumu bunalımdan bunalıma 
sürüklemişlerdir. Evet, değişik arzu, istek ve beklentilere bağlanmış olan, 
enaniyet, şöhret, haset, makam sevgisi gibi marazların ağında kıvranan bir 
kalbin sahibi kat’iyen hür sayılamaz. Ömrünü bir kısım dünyevî çıkarlar ve 
cismanî hazlar karşılığında başkalarına ipotek eden ve sürekli onlara bedel 
ödemek zorunda olan birisi hür kabul edilemez. (14:32) -Aslında, hiçbir 
kayıt tanımama, hiçbir şarta bağlı olmama ve dilediği gibi yaşama şeklindeki bir 
serâzadlar hürriyeti dünyanın hiçbir yerinde mümkün olmamıştır. Ne kapitalist 
sistemlerde, ne liberalist sistemlerde, ne de komünist sistemlerde hiç kimse 
arzu ettiği gibi yaşayamamıştır. Bazı sistemler kendi hesaplarına uygun düşen 
mevzularda belli bir serbestliğe müsaade etmişlerdir ama sisteme bağlılık 
mevzuunda çok ciddi bir tiranlık sergilemişler; sistemi koruma düşüncesiyle en 
küçük bir muhalefet sebebiyle binlerce insanı öldürmüşlerdir. Günümüzde de bazı 
ülkelerde aynı tiranlıklar devam etmektedir. (17:22) -Biz, İslâm’ın kalbî 
ve ruhî yanı açısından, hürriyeti “insanın Allah’tan gayri hiçbir şey ve hiçbir 
kimsenin boyunduruğu altına girmemesi, hiçbir şey karşısında baş eğmemesi” 
olarak anlarız. Hayatını cismanî hazlarının arkasında sürüm sürüm sürünerek 
geçiren, nimetler karşısında şükredeceğine iyice küstahlaşan ve kazandıkça biraz 
daha hırsa kapılıp şımarıklaşan ama diğer taraftan da elindeki imkânları 
yitireceği korkusuyla tir tir titreyen bir zavallıyı –dünyaya hükümdar bile 
olsa– hür kabul edemeyiz. Çünkü, bize göre gerçek hürriyet ancak, insanın 
dünyevî endişelerden, mal-menâl gibi gâilelerden kalben sıyrılıp, Hakk’a 
yönelmesi sayesinde gerçekleşebilir. Dünyanın nefis ve hevesâta bakan yanlarına 
karşı kapanan, kalbini dünyadan, dünyayı da kalbinden uzaklaştıran bir insan, 
zindanda dahi olsa gerçek hürriyeti bulmuş demektir. Yaratıcı’ya yönelen, gerçek 
kıblesine dönen, sadece Hakk’a kul olmak suretiyle arzulara kulluk, kuvvete 
kulluk, şehvete kulluk, şöhrete kulluk gibi çeşit çeşit kulluklardan kurtulan 
böyle bir insan gerçek hürdür. O boynuna hiçbir kementin geçirilmesine razı 
olmaz; ihtiraslar onun ufkunu kirletemez; heva, heves ve şehvet ona boyun 
eğdiremez. (21:45) -Hazreti Lût (aleyhisselam) kavminin yaptığı çirkin 
fiiller gibi, iffet anlayışımıza ters hususlarla alâkalı bazı yasaklar ve din, 
nefis, akıl, mal, nesil gibi esasların korunması için vaz’edilen bir kısım 
kurallar, hürriyeti sınırlama değil onun çerçevesini belirleme demektir. Bu 
kural ve kaideler fert ve toplumun sıhhati için zaruridir. Bu disiplinlere 
riayet etmeyen toplumların Âd, Semûd ve Eyke halkını bile hicaplarından yerin 
dibine girdirecek bir sukutla karşı karşıya kalmaları kaçınılmazdır ki M. Âkif 
de şu sözleriyle bunu ihtar etmektedir: “Hayâ sıyrılmış gitmiş öyle 
yüzsüzlük ki her yerde… Ne çirkin yüzler örtermiş meğer o incecik 
perde! Vefâ yok, ahde hürmet hiç, emanet lafz-ı bîmedlûl; Yalan râic, 
hıyanet mültezem her yerde, hak meçhûl. Beyinler ürperir, yâ Rabb, ne korkunç 
inkılâb olmuş: Ne din kalmış, ne iman, din harâb, iman türâb 
olmuş. Mefâhir kaynasın gitsin de, kesilsin vicdanlar lâl… Bu izmihlâl-i 
ahlâkî yürürken, kalmaz istiklâl!” (22:45)</blockquote> 
Soru: 2) “Ölçü ve Yoldaki Işıklar” kitabındaki hakikat 
damlaları arasında, “Hürriyeti, mutlak serbestlik olarak anlayanlar, bilerek 
veya bilmeyerek, hayvanî hürriyetle insanî hürriyeti birbirine 
karıştırmaktadırlar.” buyuruluyor. Hayvanî ve insanî hürriyet taksimi nasıl 
anlaşılmalıdır? (26:10) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Hayvanlar âleminde bile mutlak hürriyet bulunduğunu söylemek zordur. 
Dikkatle nazar edilir ve incelenirse, onların hayatlarında da sevk-i ilahî ile 
bir kısım kurallara riâyetin söz konusu olduğu görülebilir. Bu cümleden olarak, 
kobraların alan ihlali konusundaki mücadelelerinde dikkati çeken bir nevi 
temkine, güney kutbunda yaşayan penguenlerin hayat sistematiğine, yılan 
balıklarının doğuş ve yaşayış serüvenine bakılırsa, aklı hayrette bırakan bir 
ilahî sevkin varlığı müşahede edilecektir. (26:33) -İnsan hayatında da 
belli kural, kaide ve sınırlar olmalıdır. Şu kadar var ki, ahsen-i takvîm üzere 
yaratılan ve alâ-yı illiyyîne namzet bulunan insana bir irade bahşedilmiş ve ona 
iradesinin hakkını vererek meleklerin önüne geçme fırsatı lutfedilmiştir. 
(29:53)</blockquote> 
Soru: 3) Bir makalenizde, hürriyet arayışının zaman zaman 
dinle, devletle, hattâ örf, âdet ve ahlâkla savaşma şeklinde cereyan ettiği 
anlatılıyor. Bugün gençlere dayatılan “serâzadlar hürriyeti”nin ardında da böyle 
çirkin bir niyet söz konusu mudur? (32:06) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Evet, insan var olduğu günden bu yana hep hürriyet arayışı içinde olmuştur. 
Bu arayış yer yer onun kendi iradesini sezişi ve onu tam gerçekleştirmeye 
çalışması, zaman zaman da dinle, devletle, hattâ örf, âdet ve ahlâkla savaşması 
şeklinde cereyan etmiştir. Bizden evvel dünyanın değişik yörelerinde, bilhassa 
Batı’da bir çeşit serâzadlar hürriyeti yaşanmış; ama bu aşırı ve çılgın hürriyet 
telakkisinin bir kısım insanî değerleri tahrip ettiği ve kendi aleyhinde 
işlediği görülmüştür. Bu itibarla, umumi manada Batı’nın da öyle bir özgürlük 
anlayışından memnun olduğu söylenemez. Ne var ki, bizim de aralarında 
sayılabileceğimiz mukallid toplumlar, iradelerinin hakkını verememeleri 
sebebiyle, o yanlış özgürlük telakkisine tutulmuş ve başkalarının tezgâhlayıp 
sahneye sürdüğü meşgalelerle ömür tüketmeye mecbur olmuşlardır. 
(32:30) -Bir insanın istikamet içinde yaşaması ancak müstakim bir toplum 
içinde mümkün olur. Günümüzde aile kendi cüz’i fertleriyle bir çözülme içinde ve 
darmadağınık.. ana-baba evlâtlarının keyif ve heveslerini yaşaması karşısında 
olabildiğine lâubâli.. yuvalar his, şefkat, iz’an ve şuur mahrumu.. sokak, her 
dönemecinde bir sürü cadı kazanı pek karanlık bir gayyâ.. mektep, her yönüyle 
boşluğa emanet ve muhalif rüzgârlarla nereye savrulacağı belli olmayan bir 
ucûbe.. mâbed, soğuğu-sıcağı duymayan, duyup irkilmeyen insanların ârâm ettiği 
bir gölgelik.. aşk u heyecan ocağı zâviyeler mevcut değil, mevcudiyet iddiasında 
olanların çoğu da folklorik merasimlere teslim birer küllük… Böyle bir 
toplumda nesilleri yanlış hürriyet telakkilerinden kurtarıp gerçek özgürlüğe 
uyarmak tabii ki zorlardan zor bir iş!.. (33.33) -Hakikî hürriyet, 
kemal-i ubûdiyetin lâzımıdır; bu iki şeyi eş anlamlı bile kabul edebiliriz. Bu 
itibarla, denebilir ki insan, Allah’a kulluğu ölçüsünde hürdür ve hakikî 
hürriyeti -dünyevî endişelerden, mal-menal gibi gâilelerden kalben sıyrılıp, 
âlem-i halka ait bütün husûsiyetleriyle ve âlem-i emre ait bütün derinlikleriyle 
Hakk’a yönelmeleri sayesinde- sofiler yaşamışlardır. Nefsini esir alması 
sayesinde aslanları bile kendisine musahhar edip onlara odun taşıtan bir Hak 
dostunun menkıbesi buna latif bir misaldir. (36:48)</blockquote>
</div>

Serâzadlar Hürriyeti ve Gerçek Özgürlük