Şefkat, peygamberlik mesajında çok önemli bir meseledir. Çocuğun şuur altı beslenme dönemi, 1-5, 1-7 veya 1-10 yaşları arası kabul edilecek olursa o yaşlarda, daha sonra ümmetine rehberlik yapacak bir nebinin sadece anne şefkati altında babasız büyümesinin ne kadar önemli olduğu kendi kendine ortaya çıkar.

Ayrıca baba güçlüdür. Hayatın her türlü zorluğunu göğüsleyebilecek, icabında ailesi adına kavga verip onları savunabilecek kapasitededir ve savunur. Kendilerini bu ölçüde himaye edecek birini başlarında bulamayan bu mübarek yetimler onun boşluğunu Allah’ın himayesiyle doldurmaya çalışırlar. Bu açıdan da sanki Allah, onların maddeten kuvvet kaynağı olarak güvenip dayanacakları insanları ellerinden çekip almak suretiyle, cebr-i lütfî onların tamamen Kendisine teveccüh etmelerini sağlamaktadır.

Tabiî buradan “Çocukların şefkatli olmaları ve ileride belli noktalara gelebilmeleri için erken yaşlarda babalarının ölmesi ve annelerinin himayesi altında büyümeleri gerekir.” gibi bir sonuç da çıkarılmamalıdır. Bu, bazı peygamberlere has olan bir durumdur. Böyle olmadan da Allah birisini re’fetli ve şefkatli kılabilir. Nitekim babası sağ olarak dünyaya gelen peygamberler de vardır.

Evet, peygamberlerin hayatlarına dikkatlice im’ân-ı nazar edilse onların o sırlı dünyalarında kim bilir daha ne büyüler, ne esrarlı hakikatler görülür.

Nafile İbadetlerde Denge

İnsan, Allah’a (celle celâluhu) kullukta derinleşme yolunda, farzların dışında ifa etmek istediği nafileleri gücünün nispetine göre uhdesine almalıdır. Altından kalkamayacağı ve gücü yetmediğinden ötürü devam ettiremeyeceği nafile ibadetlere talip olmamalıdır. Zira böyle ibadetlerin nefse ağır gelmesinden dolayı bütün bütün terk edilmeleri de söz konusudur. Mü’min nafilede gücü yettiğince, farz ibadetlerde de temkin, teyakkuz ve hudûunda derinleşerek tam hulûs ve huşû ile onları eda etmelidir ki, kurbet yolunun temel esası da işte budur.