ve o sonsuz hayatı kazanmak için gönderilmiştir. Ve insanda tecelli eden ilahî isimler, şu fâni ve kısa hayattaki cilveleriyle, bekâ âleminde kendilerine ayna olacak insanın, onların ebedî cilvelerine erişeceğine işaret eder.

Evet, ebedî bir Zât’ın sadık dostu ebedî olmalıdır. Bâki’nin şuur sahibi aynasının bâki olması gerekir.

Hayvanların ruhlarının bâki kalacağı, Hazreti Süleyman’ın (aleyhisselam) hüthüt kuşu ve karıncası, Salih (aleyhisselam)’ın devesi ve Ashab-ı Kehf’in Kıtmir’i² gibi bazı hususi canlıların hem ruhlarıyla hem vücutlarıyla ebedî âleme gideceği ve her bir türün ara sıra kullanmak için bir tek bedene sahip bulunacağı sahih rivayetlerden³ anlaşılmakla beraber; hikmet, hakikat, rahmet ve rubûbiyet de bunu gerektirir.

Ey ezelden ebede kadar kaim ve daim olan Kadir!

Bütün canlılar, ruh ve şuur sahipleri Senin mülkünde, yalnız Senin kuvvetin ve kudretinle, ancak Senin iraden ve idarenle, rahmetin ve hikmetinle, rubûbiyetinin emirlerine uyarlar ve fıtrî işlerle vazifelendirilmişlerdir. O varlıkların bir kısmı, insanın kuvvetinden ve üstünlüğünden dolayı değil, yaradılışı gereği zayıf ve aciz olması sebebiyle rahmet tarafından onun emrine verilmiştir. Hal diliyle ve sözle Sâni’lerinin ve Mâbud’larının kusurdan, ortaklardan münezzeh ve yüce olduğunu ilan ederler, O’nun nimetlerine şükür ve hamd ile her biri kendine has ibadetini yapar.

Ey zuhurunun şiddetinden gizlenmiş ve ey tarif edilemez büyüklüğünden perdelenmiş olan, her türlü kusurdan uzak

Zât!

Bütün canlı varlıkların tesbihatıyla Senin her türlü noksandan uzak ve münezzeh olduğunu ilan etmeye niyetlenerek سُبْحَانَكَ يَا مَنْ جَعَلَ مِنَ ⁴الْمٓاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ diyorum.