Bir Nefes17 Kasım 2026

Bir Nefes (109) - İstiğfar

İstiğfar; insanın içine düştüğü bir hatanın pişmanlığıyla kıvranarak Cenâb-ı Hak’tan kusurlarının affedilmesini ve günahlarının bağışlanmasını istemesi, afv ve mağfiret dilemesi demektir.

Mü”min bir gönül günaha karşı tepki gösterir bu tepkilerin en başta geleni istiğfardır yani Allah'tan yarlıganma talep etme..

Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz şöylebuyuruyor: “Ne mutlu o kimseye ki, defterinde çok istiğfar bulunur.”

Mesele tövbe ve istiğfar olduğu için bu, bir vazifeden daha ziyade, bir şeyi tamir etmeye, yıkılmış mahiyetini restore etmeye matuftur. O meselenin şuurunda olmak lazım. Bir şeyi baştan yaparken bildiğiniz gibi yaparsınız. “Ben bunu şöyle elden çıkaracağım.” dersiniz. Fakat mesele, fıtrat-ı asliyeye ircaa etmeye gelince, o bir restorasyondur. Nasıl konacak, hangi nakışla konacak? Orada önceden konurken hangi şeyler düşünülerek, nazar-ı itibara alınarak, sanat mülahazaları, mücerret veya müşahhas mülahazalarla bu taş yerine konmuş? Onda çok zorlanırlar. Korlar, kaldırırlar.

Bu itibarla tövbe ve istiğfarda şuur esastır. Şuursuzca yapılan şeylerde yalan olma ihtimali vardır. Bu kelimelerin hepsi Cenab-ı Hakk’ı tazim adına kalbinin derinliklerinden gelmeli ve geçtiği her yerde bir iz bırakmalı. İnsanın kalbi ürpermeli.