İkinci güzde, aynı mevsimde, Hazreti Ali (radiyallâhu anh), يَا مُدْرِكًا ¹¹²لِذٰلِكَ الزَّمَانِ tabiriyle, kuvvetli delillerle,

Üçüncü güzde, ... الخ¹¹³فَيَا حَامِلَ الْاِسْمِ الَّذِي جَلَّ قَدْرُهُ diye yine Hazreti Ali’nin (radiyallâhu anh), kerametli bir şekilde, Risale-i Nur müellifine bakıp Sekiz, On Sekiz ve Yirmi Sekizinci Lem’alar olan risalelerin kuvvetli ve i’cazlı telifleriyle korkuya düşen ve teselliye muhtaç Risale-i Nur talebelerinin korkularını altı-yedi defa لَا تَخْشَ kelimesiyle yok edip onları cesaretlendirmesinin, Cenâb-ı Hakk’ın Kur’an hizmetkârlarına bir ikramı olduğunu gösterir. Hem ¹¹⁴وَأَقْبِلْ وَلَا تَهْرَبْ fıkrasının yine önceki fıkralar gibi muhatabı Said-i Nursî olduğundan, “Ya Saîde’n- Nursî! Karşıla, kaçma!” deyip onu cesaretlendiriyor.

Netice: “Hem… hem…” ifadeleriyle gösterilen dokuz hakikatin, Risale-i Nur’da ve müellifinde fiilen ve açıkça görülmesiyle, hatta düşmanlarının tasdikiyle de sabittir ki: Hazreti Ali’nin (radiyallâhu anh) Kasîde-i Ercûze ve Celcelûtiye’sinde şiddetli alâkadarlığını murat ettiği, bir peygamber varisi, dinin kuvvetli bir hizmetkârı olan ve İsm-i Âzam’ı taşıyan Risale-i Nur ve müellifidir. Zira bütün dünya meydandadır, bütün nidaları işitiyoruz, çoğu hareketi görüyoruz ki, hak ve hakikatte yanılmayan ve Kur’an’ın hukukunu emrolunduğu gibi tevilsiz muhafaza etmeye çalışan “Risale-i Nur”dur, diyerek Hazreti Ali’nin (radiyallâhu anh) muhatabının şeksiz ve şüphesiz o olduğunu kesinlikle ispat eder.

Hafız Ali (rahmetullâhi aleyh)