İnsan, Cenab-ı Allah’a teveccüh ettiği zaman O’nun huzurunda bulunduğu şuuruyla el açması, o kelimeleri ona göre telaffuz etmesi, lağv u lehiv den uzak kalması bir esastır o mevzuda..
Gönülle dil arasında çelişkiye meydan vermeme, tenakuza meydan vermemek lazımdır.
O (Dua) sebepler üstü halis bir ubudiyetin ünvanıdır.
Allah’la münasebete önem vermesi ölçüsünde insan dediği şeylerin arkasına düşer.