Gayri baharı durduramaz kapkara inat,Hep hezeyan peşindeki o şaşkın irtidat…

Artık kalb ve kafa fikir alış verişinde,Ruh yitirdiği mâmûr dünyaların peşinde.

Âyin başlamak üzere tam fecir rengiyle,Muştusu Peygamber’den göklerin âhengiyle.

Şimdi, yalvarıp ağlamak düşer hepimize,Tıpkı ağladığı gibi göğün üstümüze.

Kazarak hiç durmadan kuyu üstüne kuyuBulmalıyız o “âb-ı hayat” denilen suyu…