Uyandığım Şafak

UYANDIĞIM ŞAFAK

Uyandığımda ilk şafak, kar-kış başımdaydı,Derken sabâ etrafa bahar muştusu yaydı.

Hicran demine denk bir lezzet çağı açıldı,Ümit dünyama rengârenk ışıklar saçıldı.

Gönlüm şahlanıp, ruhum büyülendi bu hazla,Eğildim, benliğimi saran hiss-i niyazla.8

Fecir karanlığın önünde ilerliyordu,Yâkûb’a Yûsuf’unun kokusu geliyordu…

Bir başka çark ediyordu talihime felek,Ufkumda Leyla ümidi Mecnun’unkine denk…

Hayat fışkırıyordu, hava, su ve topraktan;Kurtuluyorduk artık milletçe yok olmaktan…

Sımsıcak günlerin râyihasıyla yeniden,Şahlandı vatan ve vatan evlâdı derinden.

Artık güller, çiçekler, çemenlerle beraber,Vardı o kutlu doğuştan bir sihirli haber…

Bu latîf bahar örtüsü altındaki bizlerŞâd olduk; şâd oldu gökler, yerler ve öteler.