Kalbin Solukları

<div class="elementor-widget-container">
					Soru: Muhterem Hocam,
Miraç hadisesi anlatılırken Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) göklere yükselip geri döndüğü, dönerken de ümmeti için kapıyı aralık bıraktığı ifade ediliyor. Bu kapıyı açabilmenin keyfiyeti hakkında neler buyurursunuz?
&nbsp;
Ümmetin Mi‘racı Nasıl Olur?
Din bir gemi ise onun dinamosu namazdır!
Kalpte bir güzellik varsa, o; namaz, oruç, zekât, hac, ahlâk-ı hasene ve sosyal münasebetlerde iyi bir insan olma şeklinde dışarı vuracaktır.
Ümmetin Mi‘racı Nasıl Olur?
Mi‘raç, bizim gibi ümmî insanlarda hayal ile, im‘ân-ı nazar ile, ağyar düşüncesinden sıyrılmakla, mâsivâya sırtını dönmekle başlar.
Mi‘raç, şekil itibarıyla Allah karşısında duruyor gibi durmak değildir. O, kalbin teveccühüdür.
Namazda sehve; O’nu (c.c.) mülahazaya aldığından dolayı, azamet-i İlâhî seni boğduğundan dolayı, bir kısım şualar tayflar altında kaldığından dolayı düşmelisin!
Hazreti Üstad, hayatı boyunca az yeme, az içme, az uyuma, hayrete varma, fânî olma ve O’nu (c.c.) bulma yolunda çok ciddi bir azim ve kararlılık içinde bulunmuştur. Ancak…
Üstad Hazretleri, bütün gücüyle ruhunu, meyelan-ı hayrı güçlendirmeye çalışıyor.
Kalp ve ruhun derece-i hayatında seyr ü seyahatte bulunma adına ortaya konan gayretler, “ille de bir şeye nâil olayım, mazhar olayım” mülahazasından uzak olmalıdır!
Yüreğinde Allah’ı bulmuş, mehâfet ve mehâbet hisleriyle oturup kalkan bir insan “fevkalade hâller” bekliyorsa, o fevkalade hâlleri Allah’a tercih ediyor demektir.
Bir beklenti içinde olmadan, insan bazı sa‘y ve gayretlerine terettüp eden ikramlara mazhar oluyorsa, bunun bir istidrâc olabileceği endişesiyle iki büklüm olur!
Cenâb-ı Hakk’ın bütün lütuf ve ikramlarına, zayıf insanlara gönderdiği ikramlar mülahazasıyla bakar ve kat‘iyyen ibadet ü taatini, kulluğunu onlara bağlamaz.
Kişi, kalp ve ruhun derece-i hayatında yolculuğa azmettiği halde; maneviyata ve metafizik mülahazalara karşı inancı tam değilse, o kapılar ona açılmaz.
Üstad Hazretleri’nin yaklaşımına göre; Cenâb-ı Hakk’ın bazı kimselere en büyük ikramı, ikramını hissettirmemesidir.
Sahabe Efendilerimiz büyük insanlardı; fakat öyle bir devirde yaşadılar ki ortada Güneş vardı.
“Ne ile Mi‘raç yapılır?” mülahazaları nazar-ı itibara alınınca, bütün bu hususların hepsini aynı anda değerlendirmek gerekir!
اللَّهُمَّ أَعِنَّا عَلَىٰ ذِكْرِكَ وَشُكْرِكَ وَحُسْنِ عِبَادَتِكَ
اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ الْهُدَىٰ وَالتُّقَىٰ وَالْعَفَافَ وَالْغِنَىٰ
وَصَلَّى اللَّهُ عَلَىٰ سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَىٰ آلِهِ وَصَحْبِهِ وَسَلَّمَ
&nbsp;
				</div>

Miraç: Kalbin Allah’a (c.c.) Yönelişi

Beşinci Kat

<div class="elementor-widget-container">
					Muhterem Hocaefendi, uhuvvet eksenli vifak ve ittifakın tevfik-i ilahinin celbi adına ne denli hayati olduğu üzerinde duruyor.
Cenâb-ı Hakk’ın tevfiki ve inayeti, uhuvvetin, vifak ve ittifakın olduğu bir yerde şeriat-ı fıtriyenin kanunlarında olduğu gibi cereyan ediyor.
Birbirinin dedikodusunu yapan, kusuruyla meşgul olan insanların olduğu bir yerden Cenâb-ı Hak bereketini keser.
Böyle yaramaz şeylere kilitlenmiş dimağların yararlı ürünler, selim fikirler ortaya koyması mümkün değildir.
Bizim mesleğimizin yörüngesi uhuvvettir.
Eğer Risaleler de diğer kitaplar gibi bir ülfet ve insiyet kurbanı olmuşsa şayet…
Hasımlarımızın müşterekliğinin yanında bizi bir ve beraber olmaya zorlayan binlerce bir ve dünya kadar esas var.
Bir yerde uhuvvet tesis edilmişse, Allah’ın inayet ve keremiyle hemen hizmet ve hizmette verimliliğin çehresine aksetmiştir.
Kardeşlerimiz hakkında “arz ve sema nizamı ile ayakta duruyorsa, bu insanın iç ahenginden dolayıdır” mülahazasını besleme…
Güft ü gûnun, dedikodunun aşılamadığı bir yerde o hizmette bereket olmaz.
Cenâb-ı Hakk’ın bunca lütufları karşısında ah, keşke birbirimizi hazmedebilsek!
Dünyada hiç olmayacak insanlarla bile diyaloğa açıldığımız, herkesi kendi konumunda kabullenip bağrımıza bastığımız bir dönemde; ah, keşke namaz kılan, oruç tutan, bizimle aynı müessesede aynı duyguyu paylaşarak çalışan arkadaşlarla aramızda rahatsızlık duyabileceğimiz hiçbir meselemiz olmasa!
Hz. Ömer Efendimiz: “مَنْ كَثُرَ كَلَامُهُ كَثُرَ سَقَطُهُ”
Kemale talip olan insanlardan kıllet-i kelâm, kıllet-i menâm, uzlet ani’l-enâm beklenir. Dördüncüsünü ben ekleyeyim; kıllet-i şerâb.
Sözlerimize hacir ve tahdid koyarak o şeytanî çerezleri (güft ü gû, dedikodu, gıybet) kullanmayalım…
Allah aramızda uhuvveti tesis buyursun!
				</div>

Uhuvvet: Kemale Talip Olanların Yörüngesi

Herkul Nağme

<div class="elementor-widget-container">
					Namaz kendi çizgisinde, yörüngesinde eda edildiği zaman adeta size tabiatınızın bir cebr-i lutfisini yaşatarak sizi miraç noktasına getiriyor. Bu, baştan sona kadar o namazı duymaya, o namazın içinde olmaya ve namazlaşmaya bağlıdır.
Bu namazlaşma da en başta iman-ı hakikiye ulaşmaya, nazarî imandan geçip amelî imanda derinleşmeye bağlıdır.
Hutbede bir de dinleme mevzuu vardır. İnsanlardan talep de olmuyor. Çok ciddi bir alakasızlık var. Hutbenin farziyyetinden haberi yok insanların…
				</div>

Bir Nefes (82) – Namazlaşma Yolu ve Hutbe Dinleme Adabı

Ortak Dua

<div class="elementor-widget-container">
					Kıymetli Dostlar,
Muhterem Fethullah Gülen Hocaefendi’nin başlatmış olduğu akşam namazı öncesi dua saati programımızda dün akşam, Türkiye’deki mazlum kardeşlerimiz için dua edildi.
Muhterem Hocamızın bizzat kaleme aldıkları bu duayı, yakarışlarımıza dahil edilmesi ümidiyle sizlerle paylaşmak istedik.
Dualarımızın, mazlumların ferec ve mahrecine vesile olmasını ve insanlığın ortak vicdanında yankı bulmasını Rabb-i Rahîmimizden niyaz ederiz.
اَللّٰهُمَّ إِطْلَاقَ سَرَاحِ إِخْوَانِنَا وَأَخَوَاتِنَا وَأَصْدِقَائِنَا وَصَدَائِقِنَا وَأَحْبَابِنَا وَأَحِبَّائِنَا وَالْمُظَاهِرِينَ بِنَا وَمَنْ عُدَّ مِنَّا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ لَاسِيَّمَا&nbsp; الْمَظْلُومِينَ وَالْمَغْدُورِينَ وَالْمُسْتَنْطَقِينَ وَالْمُتَّهَمِينَ بِالْإِرْهَابِ تُغْنِينَا بِهَا عَنْ إِطْلاَقِ سَرَاحِ مَنْ سِوَاكَ
اَللّٰهُمَّ إِطْلَاقَ سَرَاحِ هٰؤُلَاءِ تُغْنِينَا بِهَا عَنْ إِطْلاَقِ مَنْ سِوَاكَ
“Allahım! Kadınıyla erkeğiyle bütün kardeşlerimizi, arkadaşlarımızı, dostlarımızı; bize destek olan ve bizden sayılarak hukuksuzluğa uğrayan bütün müminleri, hususiyle mazlumları, mağdurları, tutuklu olanları ve terörle itham edilenleri, başkalarının hürriyete kavuşturmasından onları müstağni kılacağın keyfiyette (en yakın zamanda) Sen azat eyle Allah’ım!”
“Onları başkalarının hürriyete kavuşturmasından müstağni kılacağın keyfiyette (en yakın zamanda) Sen azat eyle Allah’ım!” (Okunabildiği kadar okunur)
				</div>

Mağdurlar için..

Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
					
Soru: Kendi değerlerimizden taviz vermeden çağa nasıl ayak uydurabiliriz?
Cevap: İçinde yaşadığımız dünya baş döndürücü bir değişim ve dönüşüm sürecinden geçiyor. Her geçen gün teknoloji hayatımıza biraz daha hâkim oluyor; mesafeler kısalıyor, zaman daralıyor, dünya küçülüyor. Artık bir fikir, bir söz ya da bir düşünce, saniyeler içinde dünyanın en uzak köşelerine ulaşabiliyor.&nbsp;Bu hızlı değişim, yeryüzünü bir yandan bir kısım bozulmalara, öte yandan da bazı pozitif gelişmelere sahne kılıyor. Bizler, bu çağın çocukları olarak, elbette bu dönüşümlere kayıtsız kalamayız. Değerlerimizi koruyarak çağa yön verebilmek istiyorsak, hayatın tam merkezinde yer almak; çağın dilini, ruhunu ve ihtiyaçlarını doğru okumak zorundayız. Ancak bu şekilde, devrin rüzgârını arkamıza alıp zamanı yönlendirmekten bahsedebiliriz.
<h2>Zamanın Tefsirine Müracaat</h2>
Değişik yorum ve ihtimallere açık nasları veya hakkında kesin hüküm bulunmayan meseleleri ele alırken içinde bulunduğumuz şartları, zamanın yönlendirici etkisini mutlaka göz önünde bulundurmalıyız. İçtihadî boşlukları doldururken çağın tefsirini dikkate almak zorundayız. Şer’î manası itibarıyla nesih, Allah Resûlü’nün (sallallahu aleyhi ve sellem) vefatıyla sona ermiştir. Zira dindeki kesin bir hükmü kaldırıp yerine başka bir hüküm koyma yetkisi yalnızca Sahib-i Şeriat’a aittir. Nasların dışında kalan yorum alanında ise zamanın da bir bakıma birçok meseleyi neshedebileceğini, yani değişime açık hükümler üzerinde fiilî bir değişim meydana getirebileceğini unutmamak gerekir.
Nitekim Hz. Ömer (radıyallâhu anh), Allah Resûlü (aleyhissalâtü vesselâm) döneminde “müellefe-i kulûb”<a href="#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> olarak kabul edilen ve kendilerine zekât payı ayrılan kimselere artık bu payı vermemiştir. Çünkü o dönemde İslâm, nuruyla her tarafı aydınlatmış, gönüllere ve zihinlere hâkim olmuştu. Bu nuru söndürmek isteyen güçler karşılarında sağlam bir irade bulmuştu. Dolayısıyla artık şerlerinden emin olmak için o kimselere zekâttan hisse verilmesine ihtiyaç kalmamıştı. Hz. Ömer muhteşem dimağı ve keskin&nbsp; firasetiyle o günün şartlarında yapılması gereken içtihadı yapmıştır.
Ancak bu, bazılarının zannettiği gibi âyetin hükmünü değiştirmek değildir. Zahid el-Kevseri’nin Mâkâlât adlı eserinde detaylı bir şekilde izah ettiği üzere, mesele âyetteki müellefe-i kulûb ifadesinin yorumuyla ilgilidir. Buradaki hükmün illeti (hükmün konmasına sebep teşkil eden durum/vasıf/sebep), âyet tarafından telif-i kulûb (kalblerin ısındırılması) olarak belirlenmiştir. Usul-i fıkıhta üzerinde durulduğu üzere illet mevcutsa hüküm de vardır ve uygulanır, illet ortadan kalkarsa hüküm de ortadan kalkmış demektir, dolayısıyla uygulanmaz. Hazreti Ömer kendi zamanını çok iyi çözmüş ve o şartlarda böyle bir içtihatta bulunmuştur. Günümüze gelindiğinde ise bu illetin yeniden ortaya çıktığını söyleyebiliriz. Zira bugün, yapılacak infak ve ihsanlarla kalbleri kazanılabilecek, yüzleri İslâm’a döndürülebilecek nice insanlar vardır. Bir bakıma zaman, şartların değişmesiyle Hz. Ömer’in o döneme mahsus içtihadını geçersiz kılmış, hükmün illetini yeniden canlandırmıştır.
Günümüzde ortaya çıkan gelişmeler, nasları anlamada bize yeni ufuklar açabilir. Bugünün bilgi birikimi ve ilmî imkânlarından yararlanarak âyet ve hadislerden usûl-i fıkhın prensipleri çerçevesinde yeni hükümler istinbat etmek mümkündür. Bilhassa bilim ve teknolojinin hızla ilerlemesiyle birlikte, ticaret, alışveriş ve muamelât alanlarında önceki dönem fakihlerinin hiç karşılaşmadığı pek çok yeni mesele ortaya çıkmıştır. Bu meselelerin çözümü, kendi zamanımızın çocukları olarak bizlere düşmektedir.
<h2>Tefsirde Yeni Yorumlar</h2>
Yazılacak yeni Kur’ân tefsirlerinde de mutlaka zamanın tefsirine müracaat edilmelidir. Çağın bilgi birikimi ve ilmî gelişmeleri dikkate alınarak, naslara bugünün insanının anlayabileceği dilden yaklaşılmalıdır. Özellikle bilimsel gerçeklere temas eden âyetler, modern bilimin sunduğu veriler ışığında yeniden yorumlanmaya son derece elverişlidir.
Nitekim klasik müfessirler de kendi dönemlerinin ilmî seviyesini esas alarak yorumlar yapmışlardır. Ancak günümüzde ilmî çalışmalar ve bunlar neticesinde ulaşılan bilgi çok daha sistemli ve kapsamlı hâle gelmiştir. Çocuğun anne karnındaki gelişimi, rüzgârların aşılayıcı rolü, gök cisimlerinin hareketleri gibi geçmişte sır olan pek çok mesele bugün ayrıntılı biçimde bilinmektedir. Bu durum, ilgili âyetlerin daha derli toplu, daha açıklayıcı ve çağdaş bir bakışla tefsir edilmesine imkân tanır.
Mesela Tantâvî Cevherî Kur’ân âyetlerini dönemin ilmî verileriyle ilişkilendiren bir tefsir ortaya koymuş, âdeta ansiklopedik bir eser kaleme almıştır. Fakat bilimler öylesine hızlı ilerlemektedir ki onun eserinde yer alan bazı bilgilerin bugünün ilmî birikimiyle tashih edilmesi kaçınılmazdır. Ticaretten sanata, teknolojiden tıbbî gelişmelere, fizikten kimyaya kadar farklı disiplinlerde yaşanan bu ilerlemeler, Kur’ân’a yeni bakış açıları geliştirmemizi ve yorum ufkumuzu genişletmemizi zorunlu kılmaktadır.
<h2>Çağa Uygun Hizmet Metotları</h2>
Hizmet metoduna dair de benzer mülâhazalar söz konusudur. Günümüz dünyasında meslekler, meşgaleler, algılar ve anlayışlar büyük ölçüde değiştiği için dinî değerleri anlatma adına kullanılan yöntemlerin yeniden gözden geçirilmesi gerekmektedir. Artık bugünün insanına hitap edebilecek yeni dil, üslup ve araçlar bulmak zorundayız.
Dünün dünyasında ne televizyon vardı ne de internet; ne sinema biliniyordu ne de tiyatro. Fakat bugün bu araçlar hayatın vazgeçilmez bir parçası hâline geldi.&nbsp;İnsanlar kendi düşünce ve hayat felsefelerini bu mecralar aracılığıyla yayabiliyor. Öyleyse bize düşen, kendi değerlerimizi ve mesajımızı bu çağın kültür enstrümanlarını kullanarak etkili biçimde duyurmanın yollarını aramaktır.
Mesela sanatın dilini kullanarak güçlü roman ve hikâyeler kaleme almak, kaliteli diziler ve filmler üretmek suretiyle çok farklı kesimlere ulaşmak mümkündür. Nitekim yakın tarihte bunun güzel örnekleri de görülmüştür. Eğer eli kalem tutan, senaryo yazabilen, hakikati estetik bir dille aksettirebilen, sahne sanatlarına hâkim yeterli sayıda insanınız yoksa, bu alanlarda yetişmiş kadrolar oluşturmak zorundasınız. Tabiri caizse, herkesin rekabet ettiği bir meydanda etkili olabilmek için iyi bir takım kurmalı ve oyunu çağın kurallarına göre oynamalısınız.
Öte yandan, günümüz dünyasında dine ve maneviyata karşı ciddi bir uzaklaşma göze çarpıyor. Dahası ehl-i dünya dindarlara karşı zaman zaman önyargılı ve hatta hasmane tavırlar sergilerken dindar kesim de kendisi gibi düşünmeyenlere karşı mesafeli hatta kaba davranabiliyor.
Oysaki ihtilaf ve çatışmaların yoğunlaştığı bir çağda yapılması gereken, muhatabın kimliğine veya yaşam tarzına bakmaksızın &nbsp;herkese hoşgörü ve herkesle diyalog yolları aramaktır. Hayat tarzları nasıl olursa, meşgaleleri ne olursa olsun, insanlarla aramıza duvarlar örmek, onları kendi dünyalarına hapsetmek peygamber yolunda yürüyen insanlara yakışmaz. İnsanların yaşadığı hayat tarzına bakarak onlardan uzak durma veya onları kendi hayatımızdan tecrit etme hakkını bize hiç kimse veremez.
Kaldı ki hoşgörü ve diyalog faaliyetleri vesilesiyle tanıma fırsatı bulduğumuz farklı çevreden birçok insanın, Allah’a (celle celaluhu) ve Resûlü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) duyduğu derin saygı ve sevgiye şahit olmak çoğu zaman bizleri şaşırtmıştır. Meğer hiç ummadığımız nice gönüllerde büyük cevherler saklıymış. Ateş değmeden ışık saçan bu gönüller, bir kıvılcım çakıldığında kim bilir nasıl şulefeşan olacak, nasıl parlayacaktır!
<h2>Çağların Eskitemediği Hakikatler</h2>
Burada şu hatırlatmayı yapmakta fayda vardır: Zamanın bize sunduğu yeniliklere açık olmak, geçmişte kalan her şeyi eskimiş görüp partal bir eşya gibi bir kenara atmayı gerektirmez. Zira seleflerin bin bir emek, alın teri ve göz nuru dökerek ortaya koydukları kıymetli eserlerin içinde bugün de değerlendirilecek çok&nbsp; kıymetli cevherler vardır.&nbsp;Bu mirası yok saymak veya görmezden gelmek hem seleflerimize karşı bir haksızlık hem de fikrî bir eksiklik olur.
Öte yandan bazı hakikatler vardır ki üzerinden ne kadar uzun zaman geçerse geçsin eskimezler. Çünkü onlar, eskimeyen bir kaynaktan gelmişlerdir. Onları, bazılarının gözünde “eskimiş” gibi gösteren şey, zamanla üzerlerine düşen is-pas ve toz-topraktır. Dolayısıyla ihtiyaç duyulan şey, onları yeniden saykallamak ve parlaklıklarını ortaya çıkarmaktır.
Eskiyen şeyler insan eliyle zamana bağlı olarak ortaya konanlardır. Bunlar zamanla yaşlanabilir, miadını doldurabilir. Fakat semavî bir kaynaktan gelen bilgi ve hükümler daima tazeliğini, gençliğini ve taravetini korur. Bu sebeple onları sadece “antik eser” gibi görmek, saygıyı sürdürmekle birlikte günümüzün ihtiyaçlarına cevap veremeyeceğini düşünmek büyük yanılgı olur.
<h2>Muhkemata Uygunluk</h2>
Şunu da unutmamak gerekir ki zaman bize ne tür yenilikler getirirse getirsin; dinimizin esasları, yani Kur’ân ve Sünnet’in temel disiplinleri değişmez. Bize düşen, bu sabit değerlere sımsıkı bağlı kalmak ve her meseleyi bu ölçülere göre değerlendirmektir. Karşılaştığımız problemlerin çözümünde çağın birikiminden, tecrübesinden ve imkânlarından azami derecede istifade etmek elzemdir. Ancak bununla birlikte ele aldığımız her konunun mutlaka dinin muhkematına, selef-i salihînin yani sahabe neslinin ve onları takip eden tâbiîn ve tebe-i tâbiîn nesillerinin alim, arif ve salihlerinin safi anlayışlarına, üzerinde icma ettiği meselelere uygun olup olmadığını da titizlikle araştırmak gerekir.
Bunun için de öncelikle İslâm’ı ve onun temel kaynakları olan Kur’ân ve Sünnet’i derinlemesine bilmek zorundayız. Allah, selef âlimlerimizden ebediyen razı olsun ki onlar ilâhî vahyi anlama noktasında son derece derinlikli araştırmalar yapmış, usuluddin ve usul-i fıkha dair sağlam kriterler vazetmiş ve İslâmî ilimlere dair net ve sistematik disiplinler ortaya koymuşlardır. Onların bu ilmî mirasına bağlı kalındığında, dinî konularda şaşkınlık yaşanmaz. Zira onlar, her meseleyi büyük bir titizlikle öyle ince eleyip sık dokumuşlar ki din adına neredeyse kapalı hiçbir nokta bırakmamış, her şeyi vuzuha kavuşturmuşlar.
Ulemanın, dinin anlaşılması adına ortaya koyduğu usul ve kaideler bugüne kadar defalarca uygulanmış ve dinin muhkematıyla test edilmiş olduğundan bizim için güvenilir ve selâmetli bir yol niteliği taşır. Bunları, yolun kenarına yerleştirilmiş işaret ve işaretçilere benzetebiliriz. Gözümüzü onlardan ayırdığımızda yol dışına çıkabiliriz. Bu sebeple yol kazası yaşamadan güvenli bir şekilde ilerlemek istiyorsak onların ortaya koyduğu disiplinlere bağlı kalmamız gerekir. Özellikle din adına yapacağımız tercihler her zaman dinin temel kaynaklarıyla uyumlu olmalıdır.
Cenab-ı Hak, Yüce Kitabı’nda O’nun ipine sımsıkı sarılmamızı emreder. (Âl-i İmran sûresi, 3/103) Ellerimizle sağlam bir ipe tutunursak, ayaklarımızla istediğimiz alemde emniyetle dolaşabilir, dilediğimiz çağda güvenle yol alabilir, farklı anlayış ve felsefeye sahip insanlarla, hiçbir endişe yaşamaksızın temas kurabiliriz. Kopmayan bir halata veya sağlam bir kulpa tutunduğumuz için sarsıntı yaşamaktan endişe etmeyiz. Çağın hangi telkinat ve ilkaatlarının temel değerlerimize aykırı olduğunu ve bizi çizgimizin dışına çıkaracağını kolayca fark ederiz. Dolayısıyla ayakların kayabileceği kaygan zeminlerde daha dikkatli davranır, sağlam duruşumuzu muhafaza ederiz.
Hülâsa, zaman ilerledikçe ilimler inkişaf ediyor, teknoloji ilerliyor, kültür değişiyor ve zaman eteklerindeki incileri önümüze seriyor. Bu süreçte bizim düşüncelerimiz de şekil değiştiriyor. Eğer zamanı bir mercek veya dürbün gibi kullanabilirsek Kur’ân’ı daha iyi anlayabilir, tebliğ usulü adına daha isabetli usul ve metotlar geliştirebiliriz. İçtihada açık mevzularda görüş bildirirken zamanın esintisini de arkamıza alabiliriz. Ancak her ne yaparsak yapalım, dinin muhkematına bağlı kalmalı, Kur’ân’ın ruhunu örselememeli ve naslara olan saygımızı her şeyin üstünde tutmalıyız.
<a href="#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Müellefe-i kulûb: Kalbleri İslam’a ısındırılmak istenen ya da İslam’a verebilecekleri zarardan emin olunmak istenen kimselerdir. Bu zümre, zikredilen maslahatlara binaen Tevbe sûresi 60. ayette zikredilen zekât olarak toplanan mallardan hisse verilecek sınıflar arasına dahil edilmiştir.&nbsp;
				</div>

⚠️ Yeni Güncelleme Geliyor

Salavat Halkası

Haftanın Hadisi

SON EKLENENLER

DİĞER DİLLERDEKİ İÇERİKLERİMİZ

SİZİN İÇİN SEÇTİKLERİMİZ

HAFTANIN VAAZLARI